Spaans temperament op piano met Asturias (Leyenda) van Albéniz
De mooiste momenten

Ik heb de opening van Asturias (Leyenda) gewoon in Londen voor de piano geschreven, ook al klinkt het vanaf de eerste seconde alsof een vurige flamencogitarist uit Andalusië je woonkamer binnenstormt. De vingers wisselen zo razendsnel af tussen een spannende melodie en één koppige, steeds terugkerende noot dat het lijkt op een specht met haast, tot ik de boel laat losbarsten in stevige akkoorden die klinken alsof iemand vol overgave op zijn gitaar staat te rammen.

Ik trap in het middendeel ineens op de rem voor een stuk dat veel rustiger en zangeriger aanvoelt, alsof die drukke gitarist na al dat geweld eindelijk even op een terrasje neerploft. Het klinkt hier haast alsof iemand in het donker een oud verhaal staat te zingen met af en toe een korte versnelling tussendoor, een beetje zoals een goede vriend die midden in zijn serieuze anekdote ineens weer veel te enthousiast wordt.

Ik laat aan het slot die opzwepende haast van het begin nog één keer helemaal terugkomen, want een goed verhaal laat je natuurlijk niet zomaar als een nachtkaars uitgaan. Vlak voor het einde lijkt de storm even te gaan liggen in een kalme nasleep, maar ik sluit toch af met een paar felle klappen die klinken als een deur die definitief in het slot valt.