Gitaarlegende en flamencofacts fixen bij Asturias (Leyenda) van Albéniz
De backstory

Chillen in regenachtig Londen met dikke saffi, neef!

Ewa drerrie, luister dan, begin jaren 1890 zit ik gewoon zwaar te bikkelen in Londen en Parijs, helemaal klaar met dat eeuwige getour als piano-virtuoos, snap je die torie?! Ik ben volop aan het switchen naar puur componeren op m'n eigen stekkie, mattie, en ik fix daar binnen no-time een kaolo dikke deal met die Engelse financier Francis Money-Coutts, kassa gewoon! Die rijke tata pompt zóveel knaken en doekoe in mijn zakken voor onze collab, wajoow, dat ik eindelijk rustig achter mijn toetsen kan hangen zonder skere stress aan m'n kop, lekker bezig toch? Terwijl die grauwe Engelse regen buiten tegen de ramen klettert, broer, begin ik op mijn solo piano een gruwelijke Spaanse tune in G-mineur uit mijn mouw te schudden, echt spang!

Gewoon een simpele opener op papier, sahbi!

Check deze grap dan, gap: ik heb dat hele meesterwerk in het begin dus nul komma nul Asturias (Leyenda) genoemd, echt geen schijn van kans, geloof mij nou maar! Nee man, ik schrijf deze knaller puur als de Prélude voor mijn driedelige pianobundel Chants d'Espagne, Op. 232, dus gewoon lekker als eerste track om de boel op te warmen, toch? Op 28 maart 1892 knal ik die drie delen van Chants d'Espagne voor het allereerst live de zaal in tijdens een exclusief privéconcertje in Parijs, niffo, en die hele tent gaat gelijk plat! Datzelfde jaar 1892 dropt uitgever Juan Bautista Pujol & Cía. die bundel in Barcelona meteen op papier, ouwe, precies zoals ik het bedoelde zonder rare bijnamen erbij, hoppa!

Duitse uitgever pleegt zware identiteitsfraude, wajoow!

Pas in 1911, als ik al lang en breed onder de groene zoden lig te pitten, drerrie, flikt die Duitse uitgever Hofmeister ineens een partij lijpe streek met mijn bladmuziek, niet normaal! In 1886 had ik bij mijn Suite española, Op. 47 namelijk wel de naam Asturias op de lijst gezet, mattie, maar ik had er toen nog helemaal geen enkele noot muziek voor geschreven, snap je? Dus wat doet die sluwe Hofmeister in 1911: hij plukt brutaal mijn Prélude uit 1892, plakt 'm als vijfde deel in een uitgebreide achtdelige versie van Suite española, en doopt dat ding eigenhandig om tot Asturias met de ondertitel Leyenda, faka met die actie?! Daardoor loopt mijn track nu rond met twee nummers in de catalogus van Jacinto Torres, namelijk T. 101A bij Chants d'Espagne en T. 61E bij Suite española, broer, dubbele identiteit als een echte hustler!

Doedelzakken uit het noorden of hete pepers uit het zuiden, gap?

Die titel Asturias slaat echt als een tang op een varken, sahbi, want die regio ligt helemaal bovenin het natte noorden van Spanje waar ze de hele dag op doedelzakken lopen te blazen! Mijn muziek heeft echt niks met dat regenachtige noorden en die fluitjes te maken, neef, want elke vezel in deze track ademt honderd procent zuidelijke Andalusische flamenco, wejoo! Zelfs mijn eigen biograaf Walter Aaron Clark roept hardop dat dit pure Andalusische flamenco-stijl is, ouwe, hoe gek die postume noordelijke titel van die uitgever ook op de voorkant prijkt! Het is net alsof je een hete shoarmaschotel bestelt en ze plakken er een sticker van stamppot boerenkool op, vriend, wie verzint zulke skere grappen op klaarlichte dag?!

Mijn grote vleugel speelt stiekem gitaartje, dushi!

Luister goed, strijder, want veel gasten trappen in de fabel dat ik dit voor klassieke gitaar heb geschreven, maar ik heb nooit van m'n leven direct voor gitaar gecomponeerd, nul keer! Ik ram alles origineel op solo piano, broer, maar ik bouw die partij zo slim dat mijn toetsen precies klinken als de vingervlugge trucjes van een dikke flamenco-gitaar, echt beest! Je hoort mijn duim en vingers razendsnel afwisselen boven één strakke open snaar die als pedaalnoot blijft hangen, mattie, en daarna beuk ik erin alsof ik woeste rasgueado-akkoorden aansla op snaren! In die driekwartsmaat met tempo Allegro ma non troppo dender ik eroverheen op een opzwepend Andalusisch bulería-ritme, gap, zodat je oren zweren dat er een gitarist in mijn pianokast zit verstopt!

Van volle sprint naar diepe soul en weer terug, mattie!

Qua opbouw gooi ik dit nummer strak in zo'n ABA-vorm met een dikke coda erachteraan, niffo, dus na dat eerste vuurwerk trap ik in het middenstuk met Piu lento ineens vol op de rem! Daar in het midden zing ik een gevoelige copla die klinkt alsof iemand recht uit zijn hart staat te praten, sahbi, helemaal in de diepe vibe van een flamenco malagueña of zo'n zware soleá! Na dat emotionele rustpuntje schakel ik zonder genade weer terug naar dat razendsnelle eerste thema, drerrie, want de straat wacht op niemand en die vingers moeten weer vlammen! Op het eind klap ik die coda er nog even keihard overheen om de boel definitief op slot te gooien, ouwe, zodat iedereen in de zaal met open mond achterblijft!

Gitaristen jatten mijn kroonjuweel, geen grap!

Hoewel dit dus puur mijn pianokindje is, vriend, gaan die klassieke gitaristen er later zó hard mee aan de haal dat die zes-snarige versie wereldwijd nog veel beroemder wordt dan mijn eigen origineel, bizar toch?! Geleerden zoals Stanley Yates breken nog steeds hun hoofd over de vraag wie nou de allereerste gitaarbewerking heeft gefikst, broer: was het Francisco Tárrega of toch zijn tijdgenoot Severino García Fortea, niemand die het zeker weet! Wat wel als een paal boven water staat, neef, is dat Andrés Segovia het stuk later met zijn eigen gitaarbewerking en opnames helemaal naar de maan heeft geknald op alle grote podia! Omdat een gitaar anders gestemd is dan mijn bakbeest van een piano, gap, gooien die gitaristen mijn stuk trouwens standaard van G-mineur naar E-mineur zodat het lekker onder hun vingers ligt op die hals!

Rockers en filmmakers gaan los op mijn tune, strijder!

Denk maar niet dat mijn 19e-eeuwse klapper alleen in stoffige concertzalen blijft hangen, dushi, want in 1968 jatten die gasten van The Doors mijn opening gewoon voor de akoestische gitaar aan het begin van hun track Spanish Caravan! En alsof dat nog niet lijp genoeg is, mattie, pompt de metalband Iron Maiden in 1983 ook nog eens dikke stukken van mijn melodie in hun keiharde nummer To Tame a Land, kaolo bruut! Zelfs in de bioscoop kom je niet van mij af, sahbi, want in 2023 zit mijn muziek weer super prominent in de soundtrack van die veelbesproken film Anatomy of a Fall, gewoon overal aanwezig! Van een regenachtige kamer in Londen tot rockstadions en het witte doek, ouwe, mijn Prélude in G-mineur blijft na al die jaren nog steeds de allergrootste eindbaas van de straat!