Gitaarlegende en flamencofacts fixen bij Asturias (Leyenda) van Albéniz
De luistergids

Één kale piano die een hele gitaar-bende fopt, neef!

Ewa strijder, zet je oren wijd open bij Asturias (Leyenda), want ik ram dit hele spektakel gewoon op één solo piano eruit terwijl je zweert dat een leipe flamenco-gitarist z'n snaren aan gort trekt, wajoow! Geen orkest, geen zes-snarige gitaar in mijn eigen origineel, mattie, maar puur mijn tien vingers op die toetsen die zo gruwelijk snel om en om hameren op dezelfde open noot dat je trommelvliezen bijna gaan zweven, spang toch?! Onder dat getokkel knal ik van die keiharde akkoorden erin alsof ik met m'n vlakke hand vol over een klankkast roffel, die echte rasgueado-stijl, drerrie, zó strak dat zelfs Andrés Segovia hem later vol op de echte gitaar ging pompen, tantoe hard! Let dus zwaar op hoe m'n duim en vingers samen vechten op dat ivoor, gap, want als je je ogen dichtknijpt hoor je geen houten concertvleugel meer, maar ruik je gewoon het hete stof van het zuiden, kaolo bizar!

Een gestolen naam op mijn eigen pokoe, wajoow!

Maar faka met die titel Asturias (Leyenda) dan, vraag je je af, sahbi, hoezo geef ik een zuidelijke flamenco-klapper de naam van een regenachtige streek in het noorden vol doedelzakken?! Nou, luister deze sluwe torie, ouwe: ik heb die naam zelf dus nooit bedacht of gebruikt, echt nul komma nul, want toen ik 'm in 1892 in Barcelona dropte bij Juan Bautista Pujol & Cía., heette mijn track gewoon heel simpel Prélude uit Chants d'Espagne, Op. 232, geen cap! Pas in 1911, toen ik allang onder de groene zoden lag te chillen, niffo, plakte die Duitse uitgever Hofmeister er brutaweg Asturias en Leyenda op om een leeg plekje als nummer vijf in mijn Suite española, Op. 47 te vullen, skere actie toch?! Mijn biograaf Walter Aaron Clark zegt het ook gewoon, broer: dit ding ademt honderd procent pure Andalusische flamenco uit het zuiden, dus laat je nooit gek maken door dat opgeplakte noordelijke etiketje, dushi!

De blauwdruk van deze muzikale sandwich, gap!

Een vorm kiezen voor Asturias (Leyenda) was echt een leipe trip op zichzelf, mattie, dus vergeet die suffe sonate of rondo, want ik bouw deze tune gewoon als een keiharde ABA-vorm met een dikke coda erachteraan, hoppa! Zie het als een broodje hete kip, drerrie: eerst ram ik je wakker met een razendsnel A-deel, daarna zakken we middenin effe zwaar achterover in een rustig B-deel, en dan klap ik die eerste storm er nog een keer overheen plus een toetje, spang! Ik tip die blokken nu alleen effe snel aan, ouwe, maar hou je vast, want hierna duik ik met jou achter elkaar elk deel apart in om te checken wat daar allemaal gebeurt, geen grap! Dat wordt een tantoe gruwelijke ontdekkingsreis door mijn noten, niffo, dus blijf scherp en rol gelijk met me mee naar die aftrap!

Deel 1: Racen in G-mineur met die hete bulería-vibe!

Bam, in dit eerste A-deel vlammen we gelijk weg op tempo Allegro ma non troppo in een strakke driekwartsmaat, strijder, lekker snel maar net niet uit de bocht, terwijl dat felle Andalusische bulería-ritme je direct bij je kraag pakt, wajoow! Ik heb deze opening op de piano vol in een donkere G-mineur gezet, gap, al gooien die gitaristen 'm op hun zes snaren bijna altijd naar E-mineur omdat dat makkelijker pakt op hun hals, slimme boys wel! Je hoort één hoge noot die als een bezetene blijft doorratelen, sahbi, terwijl daaronder een dreigende melodie opduikt die steeds dikker aanzwelt tot ik met volle vuisten die vurige gitaarakkoorden op het klavier beuk, kaolo lekker! Die spanning bouwt zo leip op dat je hartslag vanzelf verdubbelt, broer, en precies als je denkt dat de boel ontploft, laat ik dat geluid wegsterven voor de grote ommekeer, dushi!

Deel 2: Zwaar in de gevoelens met een zuidelijke klaagzang!

Ineens gooi ik in dit tweede deel het roer helemaal om naar Piu lento, mattie, veel trager dus, en stapt er een gevoelige copla naar voren die klinkt alsof een zanger midden in de nacht zijn hart uitstort, echt kippenvel! Die vurige haast uit het begin is in één klap weg, drerrie, want hier zweven we in de sfeer van een diepe flamenco malagueña of zo'n eenzame soleá, waarin elke noot praat en ademt als een echt mens, wajoow! Af en toe prikt dat snelle getokkel van net nog heel even door de rust heen, ouwe, alsof die storm buiten op de ramen tikt terwijl jij binnen zit te mijmeren, tantoe filmisch gebouwd al zeg ik het zelf! Geniet maar effe goed van die adempauze, niffo, want onder de motorkap staat de motor alweer te grommen om je terug te sleuren naar het geweld!

Deel 3: Vol gas terug de tornado in en een ijskoud slot!

Zonder waarschuwing trap ik in het derde deel het gaspedaal weer door de vloer, strijder, en knalt dat eerste A-deel in volle glorie terug je speakers uit met diezelfde bezeten bulería-drive in G-mineur, hoppa! Het voelt alsof je na een korte droom weer midden in een kolkende straatdans wordt gesmeten, gap, met die razende duim-en-vinger-wissel die geen enkele genade kent voor luie vingers, kaolo zwaar! Maar let op het einde, sahbi, want na die tweede storm plak ik er nog die coda achteraan waarin de boel ineens geheimzinnig afremt en met zware, plechtige klappen tot stilstand komt, spang! Helemaal op het laatst pluk ik nog een paar losse, stille noten uit de lucht voordat twee droge klappen het licht definitief uitmaken, broer, klaar, uitgespeeld!

Knal die play-knop in en vlieg zelf mee, dushi!

Zo, nou is het jouw beurt om Asturias (Leyenda) zelf vol over je heen te laten komen, mattie, geen excuses meer! Ram op die afspeelknop, drerrie, zet het volume op standje burenruzie en laat je helemaal meesleuren in deze muzikale achtbaan, wajoow! Hou tijdens het luisteren al die lijpe geheimpjes over mijn nep-gitaartrucs en die drie delen een beetje in je achterhoofd, ouwe, dan hoor je tien keer meer! Ik hoop zwaar dat deze rit door mijn Asturias (Leyenda) jou net zo'n gruwelijke kick geeft als ik kreeg toen ik 'm destijds in elkaar sleutelde, niffo, geniet ervan!