LUDWIG VAN BEETHOVEN

Bonn, baby: van kleinsokkie naar orgelboy

Ik ben gedoopt op 17 december 1770 in Bonn, wollah, en mijn echte verjaardag weet geen mattie zeker, dus ik vier gewoon dubbel, lekker puh! Mijn pa Johann was tenor en muziekleraar, mijn opa Ludwig was Kapellmeister in Bonn, dus ik had geen keus, jonguh, de muziekmaffia zat al in de familie! Neefe, de hoforganist, pakte mij onder zijn vleugels, en in 1784 had ik al een vaste baan als organist, tintin, een tiener met een salaris, wie doet mij wat! Maar in juli 1787 ging mijn moeder dood, broertje, en dat raakte mij zwaar, echt een dikke klap, geen grap.

Wenen, ik kom eraan, maak plek!

In november 1792 ben ik voorgoed naar Wenen gevlogen, breezy, koffertje mee en vol vertrouwen, zonder plan B! Op 12 december 1792 begon ik met lessen van Joseph Haydn, de grote ouwe baas, en ja, soms was ik een lastige leerling, ik geef het toe, safe. Daarnaast liet ik Johann Georg Albrechtsberger mij contrapunt leren en Antonio Salieri Italiaanse zang, dus ik was een echte studiebeest, mattie! In 1799 kwam mijn sonate Op. 13 uit, en de uitgever noemde hem 'Grande sonate pathétique', wat ik prima vond, dus die titel bleef lekker plakken, boem!

Wenen: mijn stad, mijn speeltuin

In Wenen had ik rijke fans die mij steunden, zoals prins Karl Alois Lichnowsky en prins Joseph Franz Lobkowitz, echte kanjers met geld, snap je! Baron Gottfried van Swieten en aartshertog Rudolf hoorden ook bij mijn team, dus mijn portemonnee was soms een beetje breezy, wollah! Ik schreef er maar één opera, Fidelio, in première op 20 november 1805, en ik bleef eraan sleutelen voor nieuwe optredens in 1806 en 1814, jonguh, perfectionist! Eerlijk, Wenen was mijn thuisbasis, die stad snapte mij half en ik snapte die stad half, maar het was mijn hood, check!

De grote hits, pak je oortjes erbij

Moonlight Sonata is klaar in 1801, zo'n rustig en dromerig ding, en die naam kwam pas na mijn dood, dus daar heb ik niks mee te maken, echt waar, wollah! Für Elise bleef in mijn la liggen en werd pas in 1867 door Ludwig Nohl gevonden en uitgebracht, en wie die Elise nou was weet geen sterveling, een mysterie, lekker bezig! Appassionata is puur vuur, een beest van een stuk, en Symphony No 5 begint met die dreun die iedereen kent, bam bam bam baaam, tintin! Symphony No 6 is mijn wandeling door de natuur, Symphony No 9 is de allergrootste koorbom met Schillers 'Ode to Joy', en de Violin Concerto in D Major is gewoon pure zijde voor je oren, safe, check het maar!

Mijn oren gingen op tilt, en mijn hart ook

Vanaf 1798 begon mijn gehoor te haperen, volgens mijn eigen zeggen, en dat is voor een componist ongeveer zo fijn als een kok zonder tong, ouwe! In oktober 1802 schreef ik in Heiligenstadt het Heiligenstadt Testament, een brief aan mijn broers over mijn doofheid die ik nooit heb verstuurd, zwaar hoor, echt diep! In 1810 vroeg ik Therese Malfatti ten huwelijk en kreeg een dikke nee, au, mattie, mijn liefdesleven was een regelrechte flop! In juli 1812 schreef ik in Teplitz ook nog een brief aan mijn 'Immortal Beloved', ook nooit verstuurd, en wie dat was weet niemand zeker, Josephine Brunsvik en Antonie Brentano zijn de topkandidaten, spannend, jonguh!

Laatste ronde: doof, moe, maar nog steeds beest

In 1815 ging mijn broer Kaspar Karl dood en daarna vocht ik jarenlang in de rechtbank om voogd te worden over mijn neefje Karl, in 1816 gekregen en in 1820 nog eens bevestigd, wat een gedoe, wollah! Tegen 1818 had ik gesprekschriften nodig, want praten ging niet meer, dus mensen schreven hun vragen op, net een stille chatgroep, lekker puh! Op 7 mei 1824 werd Symphony No 9 voor het eerst gespeeld in het Kärntnertortheater in Wenen, en ik was bijna helemaal doof, maar het publiek ging helemaal los, tintin, kippenvel! Op 26 maart 1827 ben ik in Wenen overleden, 56 jaar oud, na maanden ziek zijn, einde verhaal, ouwe, maar de muziek bleef!

Wat ik achterliet, en dat is geen klein bier

Na mij keek bijna elke componist over zijn schouder naar mijn muziek, alsof de baas van de klas nog in de gang stond, jonguh, serieus! Mensen bleven mijn stukken spelen, eeuw na eeuw, in grote zalen, in films en op je telefoon, dus ik ben lekker blijven draaien zonder eigen speaker, geen grap! Ik liet zien dat muziek niet alleen mooi hoeft te zijn maar ook stoer, persoonlijk en soms kwaad, en dat dóór de pijn heen maken kan, wollah, dat is mijn erfenis! Dus als jij nu een symfonie hoort met veel power, zit er stiekem een beetje van mijn gekke hoofd in, mattie, vette bonus!

Mijn cadeautje voor jou, check het!

Ik wil jou gewoon laten voelen dat je niet alleen bent als het knalt of als het zwaar is, broertje, ik zat er ook doorheen, safe! Zet Moonlight Sonata op als je wilt chillen, Appassionata als je wilt ontploffen, en Symphony No 6 als je een frisse neus nodig hebt, breezy! En als je denkt dat het niks meer wordt, denk dan aan een dove gozer die toch een hele zaal liet beven, kanjer, dat kun jij ook! Dus druk op play, laat je oren het werk doen, en voel die muziek, want het is van jou, tintin, lekker bezig!