Joseph Haydn
Componist

Rohrau, waar niemand een noot kon lezen

Yo jonguh, ik kom uit Rohrau, een gehucht bij de Hongaarse grens, en ik ben gedoopt op 1 april 1732, dus mijn echte verjaardag weet geen mattie zeker, wollah! Mijn pa Mathias was wagenmaker en mijn ma Maria een ex-paleiskokkin, en check: geen van die twee kon een noot lezen, maar ik was al een muziekbeest in wording! Op mijn zesde stuurden ze me naar een familielid, Johann Matthias Frankh, schoolmeester en koormeester in Hainburg, en daar was het meteen aan de bak, no cap! In 1740 kwam ik in het koor van de Stephansdom in Wenen bij Georg Reutter, maar die gozer leerde me amper theorie, en rond 1749 flikkerden ze me eruit als oud brood, ajb!

Van koorjongen naar prinsenknecht

Na dat koor stond ik buiten, maar ik ging zelf knallen op Fux zijn Gradus ad Parnassum en de toetsenmuziek van C. P. E. Bach, helemaal solo, breezy! In 1752 werd ik valet-begeleider van Nicola Porpora, en volgens mijn eigen zeggen leerde die kanjer me de basis van het componeren, lekker bezig toch? In 1761 pakte ik de baan van Vice-Kapellmeister bij prins Paul Anton Esterházy, en wollah, dát was mijn ticket naar de top, tintin! Van knoeien op mijn eentje naar een prinsenbaan, zeg dat nog eens, dat is pas een level-up, ouwe!

Mijn baas had een prinsentitel, ik had de muziek

In 1766 ging Gregor Werner dood en werd ik full Kapellmeister, dus ineens was ik de eindbaas van de hofmuziek, jonguh, geen grap! In 1779 gooide ik mijn contract om zodat ik mijn werk aan uitgevers mocht verkopen, en zo kon ik lekker extra cashen, slim of niet, mattie? Rond 1784 ontmoette ik Mozart, wat een gozer, en in 1785 kwamen we allebei in dezelfde vrijmetselaarsloge, bro, we waren echt maten! Hij droeg zelfs zijn 'Haydn'-kwartetten aan mij op, dat is pas respect, kanjer, daar werd ik zo trots als een pauw van, deadass!

De symfonie die je uit je stoel trapt

In 1791-92 en 1794-95 ging ik naar Londen onder impresario Johann Peter Salomon, en wollah, dat leverde bangers op die nog steeds knallen! Eén van die bangers is de Symphony No 94 in G major, Hob. I:94 "Surprise", check die even, jonguh! Het begint zachtjes en lief, alsof de hele zaal zit te knikkebollen, en dan BAM, een klap alsof je buurman een pan laat vallen, gekkenwerk! Je zit rustig te chillen en ineens flikker je bijna van je bank, ik lig plat, echt niet normaal, bro!

Thuis geen muziek, op het werk wel

In 1760 trouwde ik met Maria Anna Theresia Keller, maar dat huwelijk was een drama, mattie, en kinderen kwamen er nooit. Mijn werk was dus mijn echte wifey, serieus, ik zat de hele tijd in de noten, lekker belangrijk! Dan heb je nog de Farewell-symfonie, gedateerd 1772, en het verhaal gaat dat ik de hofmuzikanten daarmee liet hinten dat ze naar hun vrouwen in Eisenstadt wilden, maar dat komt alleen uit mijn eigen mond op oude dag, dus pak het met een korrel zout, ouwe! Of het echt zo ging, weet geen hond zeker, maar het is een heerlijk verhaal, tintin, dus ik blijf het lekker vertellen!

Opa-tijd met bommen op de achtergrond

In 1790 ging prins Nikolaus dood, zijn opvolger Anton dumpte bijna alle muzikanten, en in 1795 trok Nikolaus II de muziek weer open met mij als parttime Kapellmeister, wat een rollercoaster, jonguh! In 1798 kwam The Creation eruit en in 1801 The Seasons, twee oratoria, boem, en mijn laatste grote werk was de Harmoniemesse van 1802, no cap! Daarna ging het rustiger aan in mijn huis in Wenen, tot de Fransen de stad gingen bombarderen, wat een heftige bedoening, wollah! Op 31 mei 1809 ging ik dood in mijn eigen huis, 77 jaar oud, na dat bombardement, en dat was het dan, mattie, einde verhaal!

Papa Symfonie en de zoekgeraakte kop

Ze noemen me de vader van de symfonie en de vader van het strijkkwartet, wat een titel, bro, ik ben dus eigenlijk de OG van het hele spul! Ik hoor met Mozart en Beethoven bij de Eerste Weense School, en die Beethoven ontmoette ik in 1790 in Bonn en gaf ik later les in Wenen tot mijn tweede Londense reis, jonge beest, hij was niet makkelijk, ouwe! Eerst lag ik op het kerkhof Hundsturm en in 1820 verhuisden ze me naar Eisenstadt, maar frenologen hadden kort na de begrafenis mijn hoofd gejat, echt waar, zonder kop in de kist, wat een flauwekul! Pas in 1954 kwam mijn schedel weer bij de rest in de Bergkirche in Eisenstadt, dus eindelijk weer compleet, check, hoofd erop en klaar, tintin!

Mijn cadeau aan jou

Wat ik jou wil geven, mattie, is gewoon lol in je oren, geen stijf gedoe, zero gezeik! Zet die Surprise op, zak lekker onderuit en wacht op die klap, het is een feestje, wollah! Je hoeft niks van theorie te weten, jonguh, ik kreeg zelf ook amper les, dus we zijn quitte! Dus luister, grijns, schrik je rot en vertel je maten dat ik je een topdag gaf, geen grap, breezy!