Dutters schrikken zich lens bij Haydns Symphony No 94 in G major, Hob. I:94 "Surprise"
De beste momenten
Symphony No. 94 in G major, Hob. I:94
Yo yo yo, ik ben Haydn, ouwe maestro, en dit zijn de beste momenten van Symphony No 94 in G major, Hob. I:94 "Surprise", wollah, kom d'r maar in! Je hoort hoe ik in 1791, net in Engeland geland, een zacht wiegeliedje laat sluipen en dan ineens die knalakkoord-bom dropt, jonguh, dus pak die tien minuten, breezy, echt een kanjer! Mijn collega-componisten en ik leren je hier ook om onze stukken te herkennen zodra je ze hoort, dus gooi die Trainer maar aan , mattie, en check of jij 't kan, tintin!
---
Eerst lekker slepen, dan ineens gas, bam!
Wollah bro, ik trap de I. Adagio cantabile – Vivace assai af met een trage, lyrische intro in 3/4, zo'n ouwe gozer die in zijn badjas staat te roeren in zijn bakkie, chill, check! Dan knalt de hoofdmoot in 6/8 binnen, jonguh, helemaal ritme, en eerst lijkt het A mineur, mattie, tintin: hij landt gewoon in G majeur, alsof hij de verkeerde afslag nam en d'r niks van zegt, en echt afgerond wordt dat thema pas bijna aan het eind van de recapitulatie, beest!
Pssst, slaapliedje, nee wacht, KNAL
Yo, ik laat de II. Andante beginnen als een slaapliedje in C majeur, 2/4, zo breezy dat je oma d'r tosti vergeet, ayo! Het thema heeft twee stukken van acht maten, allebei herhaald, de eerste herhaling is pianissimo, muisjesmodus, kanjer, en dan flikker ik in maat 16 een fortissimo G majeur akkoord erin, bam, iedereen schiet door het plafond, dikke grap, safi!
Menuet op turbo, opa danst niet meer mee
Ayo gast, ik jaag de III. Menuetto: Allegro molto in G majeur zo hard door als menuet met trio, dat het ouwe dansgedoe niet meer bijbenen kan, doei, we schuiven richting scherzo, heftig! Hyperion noemt het de snelste en levendigste menuet van al mijn symfonieën, vet toch, met een boerse oempa-oempa eronder die lekker stampt, en in het trio dubbelt de fagot de violen op een octaaf, dus zelfs de fagot wil mee flexen, pattas!
Finale met een pauk-plottwist
Check, ik bouw de IV. Finale: Allegro di molto in sonaterondo-vorm, fissa fissa, en midden in de doorwerking staan de openingsmaten ineens weer voor je neus als een ex die niet snapt dat het uit is, ouwe! In de bonkige coda geef ik de pauken de hoofdrol, en een paukenroffel duwt alles naar Es groot, tweede verrassing, wollah, dus wie dacht dat ik na één grap klaar was, die is lekker gek bezig, tintin!
---
Ayo mattie, dat was em dan, tintin, mijn kanjer van een knal-symfonie! Had je d'r lekker plezier in, jonguh, om de beste momenten van de Symphony No 94 in G major, Hob. I:94 "Surprise" te leren kennen, of was het niks voor jou, wollah? Ik was 58 en stak voor het eerst de zee over, bro, en in 1791 gooi ik dan zomaar een knal in een slaapliedje, heftig gestoord toch? Later liet ik in The Seasons een boer achter zijn ploeg datzelfde deuntje fluiten, vet hè, want zo'n deun was gewoon te dope om maar één keer te gebruiken! Maar fam, hier stopt het niet, want er valt nog zat te graven in dit beest van een symfonie. Zo maakte Charles Ives in 1909 een parodie op het Andante, en dat is echt heerlijk geflipt, check! En d'r zit nog veel meer onder de motorkap, mans, dan alleen die ene bam! Klik dus snel op de links hieronder, gast, en duik d'r zelf lekker in, ik zweer het je! Tot de volgende knal, mattie, en hou je oren open, hè, ayo!