Jules Massenet
Componist

IJzeren start en piano-stres op jonge leeftijd

Ewa mattie, luister dan, in 1842 dropte ik op deze aardkloot in Montaud, wollah echt kaolo lang geleden! M'n ouwe heer zat dik in die ijzerhandel met zware doekoe, maar m'n ma zette mij gelijk achter die piano, geen genade voor deze kleine strijder. Januari 1853, tien jaar oud, hoppa, ik binnenwandelen bij dat Conservatoire in Parijs alsof ik de hele tent al bezat, faka met die andere snotneuzen? Daar zat ik dan, keihard blokken bij Ambroise Thomas en die andere leraren, vingers kapot spelen op die toetsen tot ik helemaal leip werd, je weet zelf!

Prijzen pakken in Rome en die grote klapper

Check deze flex, neef: in 1863 pak ik gewoon die Prix de Rome met m'n cantate David Rizzio, iedereen daar gelijk stil en jaloers! Drie jaar lang gratis chillen in die dikke Villa Medici in Rome, beetje hangen met grote legende Franz Liszt en in 1866 gelijk getrouwd met m'n pianoleerling Louise-Constance, kassa! Maar die echte gigantische klapper op straat kwam in 1877 met m'n opera Le roi de Lahore, broer, heel de zaal ging compleet uit z'n plaat! Eén jaar later, 36 jaar jong, pak ik die stoel bij de Académie des Beaux-Arts recht voor de neus van Camille Saint-Saëns weg, hoe zuur is dat voor die gozer?

De koning van Parijs en een eigen kasteel

Parijs was helemaal mijn wijk tijdens die Belle Époque, gap, ik woonde lekker op de rue de Vaugirard en runde die hele operascene als een eindbaas. Vanaf 1878 stond ik zelf achttien jaar lang voor de klas op dat Conservatoire, beetje jonge gasten als Gustave Charpentier en Ernest Chausson het vak leren, lekker bezig toch? De pegels stroomden zo hard binnen dat ik in 1899 gewoon het Château d'Égreville kocht als buitenhuisje, echt bizar dikke stek om te flexen! Datzelfde jaar prikten ze ook nog 'ns Grand Officer van het Legioen van Eer op m'n borst, dus niemand kon meer om mij heen in die stad, tintin!

Meer dan dertig opera's en pure magie op de viool

Meer dan dertig opera's heb ik uit m'n mouw geschud, sahbi, van Manon in 1884 tot Werther in Wenen, stuk voor stuk keiharde knallers voor de kassa! Daarnaast ook nog tweehonderd liedjes, balletten en orkestsuites gedropt, want stilzitten staat echt nul komma nul in mijn woordenboek, ouwe. Maar als je nu hier op deze site rondhangt, moet je sowieso Meditation from Thais uit 1894 checken, die staat hier gewoon klaar voor je oren, geen grap! Wanneer die solo-viool daarin begint te zingen, drijf je direct weg naar een andere planeet, zo gruwelijk mooi dat zelfs de stoerste bink tranen in z'n ogen krijgt, echt waar!

Om vier uur uit de veren en schijten voor premières

Je denkt misschien dat ik elke dag uitsliep, maar niks daarvan, pik: elke ochtend stipt om vier uur naast m'n nest om te componeren terwijl iedereen nog lag te pitten! En dan de grootste grap van allemaal: als m'n eigen opera eindelijk in première ging, scheet ik zeven kleuren bagger van de zenuwen en bleef ik gewoon weg, hoe laf is dat? Ondertussen roddelde heel Parijs zich suf over mij en die Amerikaanse sopraan Sibyl Sanderson voor wie ik Thaïs schreef, maar of daar echt wat speelde of alleen in m'n bol, weet niemand zeker,hoor! Zelfs mijn eigen autobiografie Mes souvenirs zit bomvol met jaartallen die voor geen meter kloppen, want een beetje aandikken voor de show hoort er gewoon bij, toch?

Knallen tot het bittere eind en ruzie na de kist

Oud en grijs worden hield mij echt niet tegen, vriend, in 1910 knalde ik er nog even Don Quichotte uit alsof ik net kwam kijken! Toen zat die alt Lucy Arbell trouwens continu aan m'n zijde, en de roddelpers ging weer helemaal los over hoeveel macht die dame wel niet over mij had, pff. Op 13 augustus 1912, zeventig jaar op de teller, was de pijp helaas echt leeg door die nare kanker en blies ik m'n laatste adem uit in Parijs. Hebben ze me netjes begraven in Égreville, krijgen m'n familie en m'n uitgever me toch een partij ruzie met die Arbell in de rechtszaal, echt zware chaos achteraf!

Eerst afgeschreven en daarna weer helemaal terug

Direct na mijn dood deden die moderne muziekhipsters ineens alsof mijn tracks oude meuk waren, helemaal uit de mode, wat een stelletje haters zeg! Maar stiekem hebben grote bazen als Giacomo Puccini en Claude Debussy wel mooi goed naar mijn trucjes geluisterd, dus wie lacht er nou het laatst, kil? Eind twintigste eeuw draaide de boel gelukkig weer compleet om en begon er een gigantische internationale comeback van al mijn werk, gerechtigheid! Tegenwoordig staan mijn opera's weer overal op de planken te vlammen, want echte kwaliteit krijg je gewoon nooit kapot, geloof mij maar!

Wat ik rechtstreeks in je hart wil pompen

Kijk, het boeit mij echt geen ene moer of je nou verstand hebt van klassieke muziek of nog nooit een theater van binnen hebt gezien, gabber. Ik wil je gewoon bij je kraag pakken met melodieën die zo zoet en meeslepend zijn dat je al je dagelijkse hoofdpijn in één klap vergeet! Muziek moet niet droog of saai zijn, nee man, het moet recht in je ziel raken en je kippenvel geven van je kruin tot in je kleine teen! Dus gooi die oortjes in, zet dat volume op standje burenruzie en laat mij je meenemen op een trip vol passie en drama, deal?