Doodkistdrager graaft rouwgeheimen op bij Chopins Funeral March
De beste momenten
Piano Sonata No. 2 in B-flat minor, Op. 35
Fawaka strijder, Chopin hierzo in de building, en vandaag droppen we de dikste momenten van mijn eigen Funeral March, wollah! Je gaat meemaken hoe mijn solo piano van een ijskoude, loodzware mars opeens omslaat naar een boterzachte droommelodie die je ziel compleet laat zweven, geen grap, broer! Trouwens gap, op deze site leren die andere componisten en ik je ook hoe je onze zieke tracks meteen kunt herkennen zodra ze knallen, dus check die lauwe Trainer !
---
Loodzwaar stampen in Parijs, gap!
Ewa mattie, ik gooi in 1837 in Parijs die opening van mijn Funeral March eruit voor solo piano, traag op Lento, en die bas beukt zo kaulo zwaar in bes-mineur dat je denkt: loopt er een olifant met betonblokken aan z'n patta's door de straat of hoe zit dat, ouwe? Geen enkele toeter of trompet erbij, neef, puur ik in m'n eentje die op die toetsen ram met een ritme zo donker en serieus dat zelfs je chagrijnige buurman spontaan z'n klep houdt, faka met die man!
Ineens zonneschijn midden in debegrafenis, broer!
Check deze switch dan, drerrie, midden in die depressieve Marche funèbre klap ik ineens een trio in Des-majeur erin, zo boterzacht en lief dat ik op 28 november 1837 achter mijn klavier bijna zelf vergat dat we op een uitvaart stonden te bikkelen, sahbi! Je zit net nog helemaal in de put door die duistere klanken, kil, en bam, ik tover uit het niets een melodie zo zonnig en gladjes tevoorschijn alsof iemand midden op het kerkhof gratis shoarma en koude fernandes staat uit te delen, tantoe lijp!
De zware jongens komen weer terug om af te ronden, niffo!
Maar niet te vroeg juichen, gozer, want aan het eind van die Funeral March laat ik die loodzware Lento-mars uit het begin gewoon weer keihard terugkeren, zodat ik die gezellige sfeer in één klap weer helemaal de grond in boor, strijder! Die stampende akkoorden sluiten de boel zo gruwelijk strak af dat Robert Schumann later liep te klagen dat ik in mijn Piano Sonata No. 2 in B-flat minor, Op. 35 vier roekeloze kinderen aan elkaar had geknoopt, maar zeg eerlijk, dat einde knalt toch gewoon als een malle, gabber?
---
Ewa strijder, ging je ook zo gruwelijk hard op deze zieke hoogtepunten uit mijn Funeral March, of zaten je oren soms dichtgeplakt met pindakaas, kil? Geloof mij maar, dushi, dit was pas het topje van de ijsberg, want achter die donkere klappen uit mijn Piano Sonata No. 2 in B-flat minor, Op. 35 schuilen nog veel meer leipe verhalen en gekke feitjes, no spang! Klap dus snel je vinger op die linkjes hier op de pagina, sahbi, en duik nog veel dieper in de wereld van mijn Funeral March voordat je echt wat mist, yallah!
Opname: Paul Pitman, Public Domain