Doodkistdrager graaft rouwgeheimen op bij Chopins Funeral March
De luistergids

Eén piano, nul toeters, honderd procent sloopkogel, ouwe!

Ewa strijder, kom hierzo met je oren, want als je naar mijn Funeral March luistert, hoor je geen heel orkest met glimmende blaasinstrumenten, maar puur mijn solo piano die de hele boel in z'n eentje sloopt, wollah! Mijn linkerhand beukt onderin die zwarte toetsen als een loodzware kerkklok in de nacht, neef, zo kaulo diep en traag dat je borstkas gewoon meetrilt op de beat, geen grap! Ondertussen legt mijn rechterhand daarboven die gruwelijke melodie neer, gozer, alsof er een hele stoet in zwarte pakken door de regen sjokt terwijl ik op die kruk zit te zweten, tintin! Zet die volume-knop dus op standje burenruzie, mattie, sluit je ogen en laat die ene klavierbak je meeslepen van de donkerste kelder rechtstreeks naar de wolken, lekker bezig toch!

Hoe die duistere bijnaam de hele tent overnam, drerrie!

Luister dan, broer, mijn grote werk heet officieel Piano Sonata No. 2 in B-flat minor, Op. 35, maar iedereen op straat noemt dat hele ding gewoon de Funeral March, faka met die lange namen! Die bijnaam komt regelrecht van mijn eigen Franse titel Marche funèbre voor het derde deel, kil, dat ik al in 1837 in Parijs op papier smeet toen ik zwaar in de put zat, wollah! Sommige gasten roddelen dat ik deze tune improviseerde bij schilder Félix Ziem met een nep-skelet achter de toetsen, neef, of dat ik rouwde om onze Poolse Novemberopstand uit 1830, maar wie weet hoe het echt zat, jonguh! Feit is wel dat mijn eigen maten die Marche funèbre later in 1849 bij mijn echte begrafenis op Père Lachaise in Parijs lieten knallen, ouwe, dus die titel zat er vanaf dag één gruwelijk dik bovenop!

Drie blokken op elkaar gestapeld als een broodje döner, gap!

Ewa soldaat, voor de vorm van mijn Funeral March had ik geen zin in een ingewikkeld doolhof of een eindeloze rondo, nee man, ik koos voor een keiharde ABA-vorm, simpel en dodelijk effectief, wollah! Dat betekent dat je eerst die ijskoude dodenmars om je oren krijgt, daarna ineens een superzacht middenstuk induikt, en aan het einde weer keihard terugklapt naar die eerste mars, drerrie! Die hele sonate van vier delen vond criticus Robert Schumann trouwens maar vier van mijn roekelooste kinderen bij elkaar gebonden, mattie, maar deze driedelige opbouw binnen het derde deel staat als een betonnen bunker, geen grap! Trek je riem dus maar vast, gozer, want ik ga je nu stap voor stap door die drie secties van mijn Marche funèbre heen loodsen voordat je verdwaalt in mijn noten, tintin!

Sectie 1: Sjokken door de modder op standje schildpad, neef!

We trappen af met de A-sectie, broer, en het tempo staat op Lento, dus we kruipen vooruit alsof we duizend kilo lood in onze patta's hebben zitten, wollah! De toonsoort is bes-mineur, de allerduisterste hoek van mijn klavier, gap, waar die gepuncteerde mars-ritmes zo genadeloos blijven hameren dat je spontaan kippenvel op je oogballen krijgt, faka! Geen vrolijk deuntje te bekennen in het begin, soldaat, alleen maar die sombere bas die als een zware voetstap door de mist stampt voordat de melodie erboven begint te huilen, echt beest! Je voelt meteen die verstikkende spanning opbouwen tot het punt dat die piano bijna uit elkaar klapt van het gebrul, ouwe, en precies als je denkt dat het klaar is met je, gooi ik het roer compleet om!

Sectie 2: Engelen op je schouder midden in de nacht, mattie!

Boem, welkom in de B-sectie, het trio waarvan mijn handschrift uit Parijs op 28 november 1837 staat, drerrie, en ineens trekken alle donkere wolken weg voor pure zonneschijn in Des-majeur, wollah! Waar we net nog liepen te stampen in de modder, gozer, zweven we nu op een cantabile melodie zo boterzacht en lief dat zelfs de grootste straatvechter een traantje moet wegpinken, geen grap! Het tempo blijft rustig, neef, maar de sfeer draait honderdtachtig graden van een ijskoude grafkelder naar een warme zomernacht waarin mijn rechterhand zingt als een nachtegaal op vakantie, lekker bezig! Geniet maar ff flink van deze droomwereld en haal diep adem, kanjer, want dit zoete paradijsje duurt niet eeuwig en de duisternis staat alweer om de hoek te loeren om de boel over te nemen!

Sectie 3: De duistere sloophamer komt terug voor ronde twee, jonguh!

Hatsa, daar komt die A-sectie uit het niets weer binnenvallen, strijder, en we donderen vanuit die mooie droom direct terug in de ijskoude put van bes-mineur, wollah! Die zware Lento-voetstappen pakken de draad gewoon weer op alsof dat lieve trio nooit is gebeurd, broer, nog killer en onverbiddelijker omdat je net hebt geproefd hoe mooi het leven kon zijn, faka! Elke aanslag op die solo piano voelt nu twee keer zo zwaar, mattie, een massieve muur van geluid die langzaam over je heen walst tot de laatste kruimel hoop is weggevaagd, echt lijp! Uiteindelijk sterft die mars heel langzaam weg in de stilte, gap, totdat er alleen nog een fluistering overblijft en jij verdoofd op je stoel zit te staren, tintin!

Knal die play-knop in en laat je ziel zweven, broer!

Ewa mattie, nu heb je alle ins en outs op zak en nodig ik je uit om mijn Funeral March helemaal zelf te gaan checken, wollah! Ram op die afspeelknop, ouwe, leun achterover en laat jezelf kopje-onder gaan in deze dikke golven van mijn piano, geen grap! Houd tijdens het luisteren al die switches en geheimen die ik je net heb gedropt ff in je achterhoofd, drerrie, dan klapt die muziek nog tien keer harder binnen! Ik hoop dat deze trip door mijn eigen Funeral March voor jou net zo'n gruwelijk avontuur wordt als voor mij toen ik hem uit mijn mouw schudde, soldaat!