Plechtig in de pas met Chopins Funeral March
De mooiste momenten

Ik schreef het begin van mijn Funeral March in 1837 in Parijs voor de solo-piano met een zwaar, slepend ritme dat klinkt alsof een rouwstoet met lood in de schoenen over de keien sjokt. Het verhaal gaat dat ik op het idee kwam toen de schilder Félix Ziem in zijn atelier voor de grap een skelet achter de piano had gezet, al was mijn eigen humeur na mijn verbroken verloving met Maria Wodzińska destijds ook zonder knekels al somber genoeg.

Ik gooi in het middengedeelte het roer helemaal om met een zachte, zangerige melodie die aanvoelt alsof iemand in een bedompte kamer eindelijk een raam openzet. Na al dat gestamp van het begin gunde ik mijn luisteraars op papier in november 1837 blijkbaar even een vriendelijk zonnestraaltje, voordat de zware regenjas weer aan moest.

Ik laat aan het slot van de Funeral March die loodzware mars uit het begin gewoon weer terugkeren, want een echte begrafenisstoet stopt nu eenmaal niet halverwege voor een gezellig terrasje. De muziek sterft op de piano langzaam weg tot het helemaal stil is, en dat paste zo goed dat men dit stuk in 1849 zelfs op mijn eigen begrafenis op Père Lachaise heeft gespeeld.