Klapfeest en veldmaarschalkpokoe ontleden bij de Radetzky March van Johann Strauss I
De beste momenten

Ewa luister dan, mattie, ik knal die opening van mijn Radetzky March gewoon meteen kapot hard je oren in met die kleine trom, boem-boem, geen trage opbouw of saaie onzin waardoor je in slaap sukkelt, maar direct kaolo veel herrie zodat je meteen rechtop in je stoel zit! Die melodie had ik dus gewoon slim gepikt uit mijn eigen oude Jubel-Quadrille, ouwe, want waarom moeilijk zweten als je al zo'n zieke pokoe op de plank hebt liggen die elke gozer na een halve seconde al mee zit te blèren alsof z'n leven ervan afhangt, haha, lekker bezig toch?

Middenin dat geweld gooi ik ineens het roer om voor het trio, broer, want ik heb gewoon dat stokoude Weense Tinerl-Lied gepakt en die driekwartsmaat keihard verbouwd naar een strakke tweekwartsmaat, zodat je benen niet in de knoop raken tijdens het stappen, faka met die moeilijke pasjes dan? Geen hond die zeker weet of die verhalen kloppen dat ik soldaten uit Milaan dat deuntje op straat hoorde zingen, gap, maar de sfeer wordt ineens zo gruwelijk chill en vrolijk dat zelfs de zuurste gast in de zaal spontaan begint te glimlachen alsof ie net gratis doekoe heeft gevonden!

Voor de finale spoel ik de boel gewoon weer helemaal terug naar het begin, drerrie, want ik laat mijn publiek echt niet weggaan op een zacht einde, dus ik ram die hoofdmelodie er nog één keer op volle kracht doorheen tot het dak eraf vliegt, knettergek! Het verhaal gaat dat Oostenrijkse officieren bij de eerste keren al zo lijp werden van mijn ritme dat ze uit het niets stonden te klappen en te stampen, bizar toch, en voor je het weet is die hele toko één grote klappende bende en ben ik alweer klaar, ciao!