SYMPHONY NO 40 VAN MOZART
DE BESTE MOMENTEN
Symphony No. 40 in G minor, K. 550
Yo yo yo, ik ben Mozart, en ik ga je nu de beste momenten van Symphony No 40 laten horen, bam, geen gezeik, geen omweg! Maar eerst even chillen en terugkijken, want zomer 1788, drie symfonieën eruit geknald in minder dan twee maanden, en deze hier is nummer twee, absoluut een monster, ahlie! Niemand die me betaalde, geen opdracht, geen deadline, niks, gewoon ik en mijn pen die maar door blijft razen, lekker eigenwijs, zeg ik je! Bijna alles in g-mineur ook, dus bijna geen zonnetje en geen feestmuts, maar wel zo'n sound die onder je huid kruipt en daar gezellig blijft plakken, safe! Dus zeg, brada, ben jij ook zo benieuwd naar de beste momenten van Symphony No 40, of zit je alweer te scrollen als een zombie zonder wifi? Nou, kom maar dichterbij, want ik pak je bij je schouder en loop met je mee, stap voor stap, ik ben jouw gids door al die toppers, dus geen stress, maat! Even rustig ademhalen, even stil worden, want zulke muziek moet je voelen in je buik, niet alleen horen met je oren, kapot mooi, serieus! En als we de beste momenten gehad hebben, ga ik je nog wat tips geven om verder te duiken in Symphony No 40, dus je staat niet met lege handen, ik zweer het, nergens spijt van! Klaar voor? Vooruit dan, fissa, laat die strijkers maar komen!
---
I. Molto Allegro: eerst de altviolen, de rest mag wachten
Yo mattie, ik trap dit ding af zonder gebonk, alleen de altviolen die stiekem een gejaagd klopje neerleggen, tintin, geen toeters, geen show, gewoon g-mineur en meteen zweet op je rug! Daar bovenop komen de violen met zo'n hijgend, zuchtend riedeltje, jonguh, net een gozer die te laat is voor de bus en dan ook nog moet janken, wollah!
II. Andante: herfst in Es-majeur, geen paraplu nodig
Ik laat de sfeer ineens omslaan, bro, want hier zit ik in Es-majeur, de enige beweging waar G niet de baas is, check, terwijl de rest van de symfonie gewoon bij die ouwe vertrouwde G blijft hangen! Zachte strijkers die rustig kloppen in 6/8, en dan van die vluchtige nootjes in duo's die als vallende bladeren naar beneden dwarrelen, lekker breezy, terwijl strijkers en blazers elkaar napraten als twee gasten op de bank, beest!
III. Menuetto; Allegretto: twee tellen tegen drie, ruzie op de dansvloer
Ik zet een menuet in g-mineur neer, maar luister, dit is geen softe hofdans voor tantes met pruiken, nee nee, dit is een boze ouwe die z'n sleutels kwijt is, wollah! Het ritme trekt twee kanten op, hemiola heet dat, jonguh: 2/4 en 3/4 die elkaar bij de kraag pakken, je voeten snappen er geen snars van, lekker bezig, kei streng!
IV. Allegro assai: eerst een raket, dan een gekkenhuis
Ik schiet de finale af met een Mannheimse raket, ja ja, stijgende noten die het g-mineur-akkoord uitspellen, boem, de ladder op als een kanjer op een trampoline! Daarna is het gekkenhuis, mattie: keiharde klappen, ineens fluisterzacht, violen die rennen alsof de hele straat achter ze aan zit, en tot de allerlaatste noot blijft het in mineur, geen happy end, check, geen gezeik!
---
Yo mattie, zo'n zesentwintig, zevenentwintig minuten en je hart bonkt nog na als een wasmachine op de hoogste stand, wollah! Zeg eens eerlijk, gozer: vond je het niet mega dope om met mij de beste momenten van Symphony No 40 af te struinen? Ik hoop van wel, want ik fikte dit beest in 1788 in een paar weken, zonder opdracht, en daarachter zat zwaar leven, bro: geldstress en een dochtertje dat ik net kwijt was. Daarom zuchten die violen zo diep, tintin, dat komt ergens vandaan, check! Maar luister, baro, we zijn nog lang niet klaar, want er zit nog een berg meer in Symphony No 40 om te ontdekken, no stress! Neem die klarinetten: ik plakte ze er later bij, waarschijnlijk in 1791, dus de symfonie bestaat in twee versies, lekker bezig, hè! En de eerste uitvoering die op papier staat, was in april 1791 in Wenen, met die ouwe Salieri voor het orkest, shaka! Of ik zelf ergens op een stoel zat te luisteren, mans? Geen kip die het zeker weet, dat blijft gewoon mistig, boeien! Mijn handschrift ligt nu safe in Wenen bij de Gesellschaft der Musikfreunde, en Brahms, die kanjer, streepte er ooit met potlood een verkeerde noot in door, breezy! Dus pak die links hieronder, gast, klik erop en duik er dieper in, want daar wacht nog meer heftig spul op je, fissa!