Vingerbreker dropt zieke duivelspactjuice over Caprice No 24 van Paganini
De luistergids

Eén man, één houtje, nul back-up, neef!

Ewa drerrie, zet die oren op scherp voor Caprice No 24, want ik sloop die hele tent hier he-le-maal alleen op mijn onbegeleide solo viool, nul orkest, geen piano, niks noppes nada om achter te schuilen, wollah! Andere gasten hebben dertig blazers en twintig trommels nodig om een beetje herrie te trappen, maar ik tover dat ene strijkstokje van mij gewoon om tot een compleet leger aan geluid, kaolo ziek! Je moet dus niet gaan zitten wachten tot er een dikke band invalt, strijder, want elk krasje, elke sprong en elke beuk op die vier snaren komt honderd procent uit mijn eigen vingers, geen grap! Spits die flappen van je dus extra goed, mattie, want ik dwing dat ene viooltje om tegelijk de melodie te blazen én zichzelf te begeleiden alsof ik acht armen heb, puur beest!

Waarom dit beestje zo heet, sahbi!

Nou vraag je je sowieso af waarom dit ding Caprice No 24 heet, gap, en dat is simpelweg omdat dit nummer vierentwintig is, de allerlaatste klapper uit mijn bundel van 24 Caprices voor solo viool, Op. 1, fissa! Een caprice betekent eigenlijk gewoon een grillige opwelling of een gekke bui, ouwe, en geloof mij maar dat ik tijdens het bouwen tussen 1802 en 1817 alleen maar leipe fratsen in mijn bovenkamer had zitten, toch? Geen zoetsappige bijnaam verzonnen voor deze track, broer, al noemt iedereen hem natuurlijk wel gewoon het Thema of Tema con variazioni van die Op. 1 lijst, en Maria Rosa Moretti en Anna Sorrento hebben hem later als MS 25 in hun boeken gedropt, tintin! Tussen 1832 en 1840 krabbelde ik trouwens in mijn eigen bladmuziek bij elke caprice een naam, en bij deze vierentwintigste zette ik lekker mezelf neer met de tekst Nicolò Paganini, sepolto pur troppo, wat betekent dat ik helaas al onder de zoden lig, kapot droge humor, jonguh!

De blauwdruk van deze slooppartij, kill!

Toen ik de vorm voor Caprice No 24 moest kiezen, dacht ik bij mezelf: vergeet die saaie sonate of een braaf rondo, neef, we gaan vol op het orgel met een thema en variaties, keihard knallen! Ik trap de boel af met één superherkenbaar thema in 2/4 maat, drerrie, en daarna verbouw ik datzelfde deuntje elf keer achter elkaar in elf geschifte variaties, om alles af te toppen met een doorlopende finale, wollah! Zie het gewoon alsof ik een strakke wagen voor je neus parkeer en hem vervolgens elf keer achter elkaar voor je ogen pimp met dikkere velgen, vlammen uit de uitlaat en een compleet andere motor, geen kattenpis! Zet je schrap, strijder, want ik ga je nu gelijk meenemen door die drie grote blokken van mijn meesterwerk, stuk voor stuk, en dat wordt me toch een gruwelijke rit, sahbi!

Deel 1: Het Thema dat in je kop blijft plakken, ouwe!

We trappen Deel 1 van Caprice No 24 gelijk nerveus en hongerig af in A-mineur, mattie, met de aanwijzing Tema, Quasi presto boven de noten, dus bijna op topsnelheid gelijk vanaf seconde één, bats boem! In die strakke 2/4 maat stuitert mijn strijkstok over de snaren alsof ik op hete kolen loop te dansen, gap, kort en puntig, een deuntje zo scherp dat je er brood mee kan snijden, kaolo gevaarlijk! De sfeer is hier meteen donker, mysterieus en een tikkeltje duivels, jonguh, precies waarom mensen mij de bijnaam De Duivelsviolist gaven, al heb ik mijn ziel echt aan niemand verkocht behalve aan het oefenen, geen grap! Dat simpele maar superverslavende loopje nestelt zich zo diep in je hersenpan, broer, dat zelfs gasten als Franz Liszt, Johannes Brahms en Sergei Rachmaninoff er later niet vanaf konden blijven en er hele stukken op bouwden, lekker bezig!

Deel 2: Elf keer door de gehaktmolen, drerrie!

In Deel 2 gooi ik dat thema van Caprice No 24 dus elf keer achter elkaar in de blender met elf losse variaties in A-mineur, neef, en bij elke ronde schroef ik het niveau van de trucs verder omhoog tot je duizelig wordt, wollah! De stemming schiet hier alle kanten op, strijder: de ene variatie vliegt voorbij in razendsnelle toonladders en arpeggio's, en de volgende klinkt ineens zwaar en dreigend met gebroken octaven of dubbele en driedubbele grepen tegelijk, puur geweld! Dan weer kruip ik zo hoog op die hals van mijn viool dat mijn vingers bijna op het hout plakken in parallelle octaven en decimen, sahbi, om je even later compleet gek te maken door met mijn linkerhand aan de snaren te plukken terwijl ik tegelijkertijd strijk, wie verzint dat, kill! Toen Giovanni Ricordi dit werk in 1820 in Milaan uitbracht, riepen andere violisten jankend dat dit onspeelbaar was voor publiek, ouwe, maar ik lachte me slap omdat elke variatie gewoon een nieuw hoofdstuk in mijn grote trucendoos was, tintin!

Deel 3: De Finale waar het zonnetje ineens doorbreekt, gap!

En als je na die elf rondes denkt dat je alles gehad hebt, mattie, knal ik in Deel 3 zonder pauze de doorlopende finale van Caprice No 24 erin en gooi ik het roer compleet om van dat donkere A-mineur naar een stralend A-majeur, kaolo dik! Ineens klaart die hele grimmige storm op, jonguh, alsof je na een nacht vol bliksem en donder naar buiten stapt en een gouden Italiaanse zon vol in je gezicht krijgt, heerlijke energie! Mijn viool zingt en juicht hier aan één stuk door met sprankelende akkoorden en vliegende loopjes, broer, een gigantische overwinningsdans omdat we die vingerbrekende hindernisbaan heelhuids hebben overleefd, geen kattenpis! Met een paar laatste machtige streken jaag ik het tempo naar de eindstreep en ram ik dat slotakkoord erin, neef, zodat je met open mond en klapperende oren achterblijft, compleet gesloopt!

Klap die afspeelknop in, strijder!

Zo drerrie, nu ben je helemaal bijgepraat en nodig ik je uit om mijn Caprice No 24 lekker zelf te gaan checken met die eigen oren van je, fissa! Rammel op die play-knop, sahbi, gooi het volume helemaal open en laat je compleet meesleuren door die stroomversnelling van mijn solo viool, wollah! Hou tijdens het luisteren al die leipe wisselingen en vingertrucs waar ik je net over bijgepraat heb in je achterhoofd, ouwe, dan hoor je pas echt hoe ziek dit in elkaar zit! Ik hoop dat je net zo hard gaat stuiteren van deze rit door mijn Caprice No 24 als ik toen ik dit beest van een stuk op papier knalde, geniet ervan, mattie!