Barbierskil dropt dikke kapseltori over The Barber of Seville Overture van Rossini
De luistergids

Hele orkest op oorlogspad, geen grap!

Ewa strijder, kom hier bij m'n schouder hangen, want als je The Barber of Seville Overture gaat checken moet je weten welke boys ik allemaal aan het werk zet in die orkestbak, wollah, geen halve maatregelen! Ik laat die strijkers eerst geniepig fluisteren en tikken alsof ze stiekem door je achtertuin sluipen, broer, maar zodra die fluiten, hobo's, klarinetten en fagotten erbij springen om die melodie over te nemen, weet je gelijk: deze gasten komen de boel slopen, tantoe lijp! Achterin zitten m'n koperblazers klaar, ouwe, want die hoorns, trompetten en die ene dikke trombone blazen straks de vullingen uit je kiezen als het volume omhoog moet, lekker bezig toch! En wacht maar tot de pauken, die grote trom en die bekkens erop los timmeren op het toppunt, mattie, want zonder die gruwelijke klappen heb je geen echte chaos in de tent, kaolo hard!

Kappertje spelen met een geleende pokoe!

Je vraagt je sowieso af waarom deze knaller The Barber of Seville Overture heet terwijl er geen enkele melodie uit die hele kappersopera in voorkomt, sahbi, nou hou je vast voor mijn ultieme hustle! Toen hertog Francesco Sforza-Cesarini mij in december 1815 doekoe schoof voor een komische opera in het Teatro Argentina in Rome, noemde ik dat stuk eerst nog braaf Almaviva, o sia L'inutile precauzione uit respect voor die oude baas Giovanni Paisiello die dat verhaal al in 1782 had gedaan, je weet toch, beetje beleefd blijven voor de vorm! Het gerucht gaat dat ik eerst nog een nieuwe opening met Spaanse deuntjes van tenor Manuel García had gefikst die kwijt is geraakt, neef, maar geleerden noemen dat broodjeaap van Edmond Michotte dikke cap, dus ik plakte er gewoon mijn eigen ouwe kraker uit 1813 van Aureliano in Palmira en uit 1815 van Elisabetta, regina d'Inghilterra voor, hoppa! Sinds iedereen die opera gewoon bij die bijdehante kapper z'n naam noemt en zelfs Bugs Bunny en Elmer Fudd er in 1950 in Rabbit of Seville helemaal los op gingen bij Chuck Jones, heet mijn gerecyclede meesterwerk dus voor eeuwig The Barber of Seville Overture, spang toch, gozer!

De halve zool-sonate zonder saai middenstuk!

Wajow gap, een vorm kiezen voor The Barber of Seville Overture was pas een zieke trip, want al die stijve professoren willen natuurlijk een nette sonatevorm met alles erop en eraan, maar ik had daar dus mooi schijt aan! Ik heb er een afgekorte sonatevorm van gebakken zonder dat saaie doorwerkingsgedeelte in het midden, jonguh, gewoon rechtstreeks van de expositie met een kort bruggetje doorrammen naar de reprise, waarom moeilijk doen als het snel kan? Geen rondo of ingewikkeld geneuzel dus, kil, maar eerst een trage intro om iedereen op het verkeerde been te zetten, daarna twee hoofddelen die als een malle achter elkaar aan jagen, en een finale die de tent afbreekt, echt beest! Ik ga nu elk deel één voor één voor je uitkauwen in de volgende stukjes, vriend, dus zet je schrap, want we duiken er nu vol met gestrekte been in, tintin!

Deel 1: Schijnheilig binnenwandelen op je tenen

Check, dit eerste deel van The Barber of Seville Overture trapt af met een Andante maestoso in E-groot, bro, eerst één massieve dreun van het hele orkest om die luidruchtige Italianen in de zaal hun waffel te laten houden! Daarna laat ik de strijkers superzachtjes op hun tenen sluipen terwijl er een zoete melodie bovenop drijft, ouwe, zo'n dramatische sfeer dat je bijna denkt dat je bij een zware tragedie bent beland, faka met die neppe serieusheid! Die blazers gooien er af en toe wat zuchtende klanken tussendoor alsof ze liefdesverdriet hebben, mattie, maar laat je niet flashen door die rustige vibe, want ik zit je gewoon keihard in de maling te nemen! Net als je lekker achterover leunt in je pluche stoel, gozer, trek ik met een paar harde akkoorden het tapijt onder je patta's vandaan en staan we klaar voor de echte slooppartij, wollah!

Deel 2: Gelijk vol gas en die eerste zieke opbouw

Bam, we klappen direct door naar E-klein voor het hoofdgedeelte in Allegro vivace — of Allegro con brio als je extra peper in je reet wilt — en die violen beginnen gelijk te rennen alsof de politie achter ze aan zit, neef! Dit is mijn expositie, sahbi, waarin eerst dat nerveuze, fluisterende eerste thema voorbij vliegt, en na wat flitsend samenspel van de houtblazers gooi ik er in een zonnige toonsoort een tweede deuntje in dat zo catchy is dat het weken in je kop blijft plakken, kaolo lekker! En dan komt mijn geheime wapen waarvoor ze mij in Parijs Monsieur Crescendo noemden, vriend: ik herhaal hetzelfde simpele riedeltje steeds opnieuw, maar elke ronde gooi ik er meer instrumenten en meer herrie bovenop, van fluisterstil naar orkaankracht! Tegen de tijd dat die grote trom en die bekkens op volle toeren meebeuken zit je hartslag op tweehonderd, jonguh, en in plaats van een ingewikkelde ontwikkeling knal ik er alleen een korte overgang tussen om even adem te halen, lekker bezig!

Deel 3: Zelfde recept, dubbele portie gekte

Geen tijd om te chillen, strijder, want we duiken zonder pardon de reprise in en dat nerveuze thema in E-klein komt gewoon weer keihard terug om je oren te terroriseren, geen grap! Je kent de truc nu, gap, maar ik draai de duimschroeven nog een slagje strakker aan wanneer die hobo's, fluiten en klarinetten weer dat vrolijke tweede thema gaan overgooien naar elkaar, echt genieten! Natuurlijk flik ik dat beruchte Rossini-crescendo hier gewoon nóg een keer, broer, want als een grap één keer werkt, werkt hij een tweede keer nog veel harder als al die trompetten en hoorns er weer vol overheen blazen, tantoe gruwelijk! De stemming slaat helemaal om naar pure euforie wanneer ik de boel terugstuur naar het heldere E-groot, kil, alsof de zon ineens midden in de nacht door het dak van het theater breekt, spang!

Deel 4: De remmen los en vol tegen de muur!

Voor dit laatste staartje, de coda, gooi ik het tempo naar Più mosso in een stralend E-groot, ouwe, wat eigenlijk gewoon Italiaans is voor: trap dat gaspedaal door de vloer heen en kijk niet meer achterom! Alle remmen zijn nu officieel los, mattie, de strijkers zagen hun snaren bijna doormidden en die trombone, pauken en bekkens rammen op elke tel alsof het de laatste dag op aarde is, echt beest! De sfeer is nu honderd procent feest en gekkenhuis, bro, precies de energie waarmee ik als drieëntwintigjarige baas achter de cembalo zat tijdens die chaotische première op 20 februari 1816, wollah! Met een reeks oorverdovende eindakkoorden timmer ik de deur in één klap dicht, gozer, zodat het publiek alleen nog maar schor kan schreeuwen om meer, tintin!

Knal die play-knop in en vlammen maar!

Ewa neef, genoeg geluld, nu moet je The Barber of Seville Overture gewoon zelf gaan voelen in je botten, geen excuusjes meer! Geef die play-knop een hengst, sahbi, gooi je volume op standje burenruzie en laat je helemaal meesleuren door die geluidsmuur! Houd tijdens het luisteren al deze inside info van mij in je achterhoofd, vriend, dan hoor je precies waar ik de boel loop te flashen en waar die crescendo's beginnen te koken! Ik zweer je, gap, hopelijk krijg jij net zo'n zieke kick van deze muzikale achtbaan door mijn The Barber of Seville Overture als ik toen ik 'm in elkaar draaide, genieten geblazen!