BRANDENBURG CONCERTO NO 2 VAN BACH
DE MOOISTE MOMENTEN
Brandenburg Concerto No. 2 in F major, BWV 1047
Ik ben Johann Sebastian Bach, en in deze selectie deel ik graag de mooiste momenten uit mijn Brandenburg Concerto No 2. Toen ik dit werk samen met vijf andere concerten vanuit Köthen naar Berlijn stuurde, kon ik niet weten hoeveel mensen er eeuwen later nog naar zouden luisteren. Misschien klinkt het daarom voor mij nog steeds een beetje als een brief die zijn bestemming pas veel later bereikte. Ben jij benieuwd naar de mooiste momenten uit Brandenburg Concerto No 2? Ik ben er om je er stap voor stap doorheen te leiden, zodat je hoort waar de solisten elkaar de bal toespelen en waar de muziek even stilvalt om adem te halen. Je hoeft er niets van te weten om mee te luisteren, want nieuwsgierigheid is genoeg. En als je daarna meer wilt, geef ik je een paar manieren om Brandenburg Concerto No 2 verder te verkennen.
---
Geen tempo, wel haast
Ik heb in de partituur van het eerste deel eigenlijk helemaal geen tempoaanduiding gezet, dus iedereen speelt het maar als Allegro en doet alsof dat zo bedoeld was. Meteen doen trompet, blokfluit, hobo en viool samen met de strijkers mee, en dat klinkt zo vrolijk dat het later zelfs op de Voyager Golden Record de ruimte in is gestuurd, voor het geval daar iemand een opkikker kan gebruiken.
De trompet mag even theedrinken
Ik laat in het Andante de trompet rusten, want een natuurtrompet kan alleen in majeur spelen en dit deel staat in d-mineur. Er blijft een klein gezelschap solisten over, zonder de begeleidende strijkers, en die praten zachtjes met elkaar zoals mensen in een bibliotheek.
Laatste bus naar huis
Ik sluit het concert af met een Allegro assai, dus flink vlot, en we zijn terug in F-majeur. Na zo'n rustig middendeel wil ik niemand met een slaperig gevoel naar huis laten gaan, dus ik laat de muziek rennen alsof de laatste bus op het punt staat te vertrekken.
---
Zo, daar zijn we dan aan het einde van de mooiste momenten uit het Brandenburg Concerto No 2. Vond je het leuk om er samen met mij nog eens goed naar te kijken? Ik stuurde dit werk in 1721 vanuit Köthen naar Berlijn, en of de markgraaf het ooit heeft laten spelen, weet niemand. Pas in 1849 werd de muziek teruggevonden, en een jaar later stond ze eindelijk gedrukt, precies honderd jaar na mijn dood. Als ik daar nu aan terugdenk, vind ik het mooi dat een stuk dat zo lang in een bibliotheek lag, vandaag nog steeds zoveel mensen aan het glimlachen krijgt. Er valt trouwens nog veel meer te ontdekken aan dit concert. Zo weet niemand precies hoe oud het is, want het kan best al in Weimar zijn ontstaan, en het verhaal gaat dat er ooit een verloren versie voor kamermuziek heeft bestaan. Ook de lastige partij voor de trompet en de manier waarop de vier solisten elkaar steeds het woord geven, verdienen een tweede keer luisteren. Klik daarom gerust op de links hieronder om verder te luisteren en nog meer over het Brandenburg Concerto No 2 te ontdekken. Ik hoop dat je er veel plezier aan beleeft.