CELLO SUITE NO 1 IN G MAJOR PRELUDE VAN BACH
DE MOOISTE MOMENTEN
Cello Suite No. 1 in G major, BWV 1007: I. Prélude
Ik ben Bach, en ik neem je graag mee langs de mooiste momenten uit de Prelude van mijn Cello Suite No 1 in G Major. Misschien ken je die muziek al zonder dat je het weet, want je hoort haar vaak in films en op televisie. Ben je benieuwd naar de mooiste momenten uit de Prelude van de Cello Suite No 1 in G Major? Ik schreef dit werk voor één cello, zonder begeleiding, en ik denk dat het juist daardoor zo dichtbij voelt. Ik ben er om je er rustig doorheen te leiden, zodat je op de momenten die ertoe doen precies weet waar je moet luisteren. Daarna geef ik je nog een paar manieren om verder te luisteren en de rest van de Cello Suite No 1 in G Major te ontdekken.
---
Eén cello, nul collega's
Ik begin de Prelude uit de Cello Suite No 1 in G Major met één cello die helemaal alleen een heel orkest wil lijken, en dat lukt met gebroken akkoorden. Je krijgt de noten van een akkoord niet tegelijk maar netjes na elkaar, alsof ik een trap voor je bouw waarop je steeds maar één trede tegelijk mag nemen.
Verdwaald in mijn eigen trappenhuis
Halverwege merk ik dat ik je niet te lang op dezelfde trap wil laten staan, dus ik laat de muziek langzaam van sfeer veranderen. Het golvende patroon blijft doorlopen, maar de akkoorden schuiven onder je voeten naar nieuwe plekken, en bij elke hoek denk je dat we er bijna zijn.
Eindelijk thuis, schoenen uit
Naar het einde toe breng ik je, dat beloof ik je, weer veilig terug naar het huis waar we begonnen zijn. Ik schreef dit alles voor een cello zonder iemand die meespeelt, en toch klinkt het slotakkoord zo vol dat je niet merkt dat er niemand naast hem staat.
---
Zo, de schoenen staan weer in de gang en het trappenhuis is weer stil. Heb je genoten van deze wandeling langs de mooiste momenten van de Cello Suite No 1 in G Major Prelude? Ik hoop dat je de gebroken akkoorden voortaan herkent als een trap die je zelf mag oplopen, trede voor trede. Dat het zo'n kalm stuk is voor één cello, maakt het voor mij nog steeds bijzonder, want er is verder niemand die iets hoeft te zeggen. Er valt nog genoeg over te ontdekken, want de Prelude is maar het eerste van de zes delen van deze suite. Daarna volgen nog de Allemande, de Courante, de Sarabande, de Minuet en de Gigue, en elk deel heeft een eigen karakter. Ook het verhaal van de cellist Pablo Casals is de moeite waard, die als jongen van dertien in een winkel in Barcelona een uitgave van deze muziek vond. Wil je verder luisteren of lezen, klik dan gerust op de links hieronder. Ik hoop dat je er ergens een plekje vindt waar je rustig kunt blijven hangen, want deze muziek wordt met elke keer luisteren alleen maar vertrouwder.