CELLO SUITE NO 1 IN G MAJOR PRELUDE VAN BACH
DE ACHTERGROND
Cello Suite No. 1 in G major, BWV 1007: I. Prélude
Ik ben Johann Sebastian Bach, en ik vertel je in dit verhaal de achtergrond van de Prelude uit mijn Cello Suite No 1 in G Major. Misschien ken je die golvende noten al van televisie of uit een film, zonder dat je wist waar ze vandaan komen. Ben je benieuwd naar het verhaal achter de Prelude uit de Cello Suite No 1 in G Major? Ik ben er om je er stap voor stap doorheen te leiden, rustig en in de volgorde waarin het voor mij zinvol is. Als het verhaal is verteld, wijs ik je een paar wegen om de Prelude uit de Cello Suite No 1 in G Major zelf verder te verkennen.
---
Een baan aan het hof in Köthen
Ik werkte van 1717 tot 1723 als Kapellmeister voor prins Leopold in Köthen. Daar schreef ik, voor zover we kunnen nagaan, mijn zes suites voor cello solo. Het was een plek waar ik rustig kon componeren, en dat hoor je aan de muziek. De Prelude uit de Cello Suite No 1 in G Major is het begin van die reeks.Een datum? Die ben ik kwijt
Je zou verwachten dat ik precies weet wanneer ik de Prelude schreef, maar die dag staat nergens opgeschreven. Het zal ergens tussen 1717 en 1723 zijn geweest, en verder durf ik het niet te zeggen. De zes suites dragen de nummers BWV 1007 tot en met 1012, en deze eerste heeft nummer 1007. Als je mijn catalogus ooit openslaat, weet je dus meteen waar je moet zoeken.Eerst de voordeur, dan de rest van het huis
De Prelude is het eerste deel van een suite met zes delen. Daarna komen de Allemande, de Courante, de Sarabande, twee Menuetten en tot slot een Gigue. Die dansen zijn allemaal levendiger of plechtiger dan de Prelude, die zelf helemaal geen dans is. Ze zet vooral de toon, zoals een stem die je even laat wennen voordat het gesprek echt begint.Van concertzaal tot filmscène
Van alle delen uit de zes suites is dit het bekendste. Je hoort het regelmatig op televisie en in films, ook als je niet weet dat ik het heb geschreven. Dat komt denk ik doordat het zo vanzelf klinkt, alsof iemand rustig begint te vertellen en jij zonder moeite blijft luisteren. Eén cello zonder begeleiding is genoeg om een hele scène een gevoel mee te geven.Een nieuwe vrouw in huis
In december 1721 trouwde ik met Anna Magdalena Wilcke, nog midden in mijn jaren in Köthen. Ze zou later een belangrijke rol spelen in het bewaren van mijn muziek. Dat wist ik toen natuurlijk nog niet, ik had gewoon een goede reden om vrolijk te zijn. Zonder haar was dit verhaal heel wat korter geweest.Mijn handschrift is zoek
Het raakt me nog altijd een beetje dat er geen manuscript in mijn eigen hand van de suites bewaard is gebleven. Wat we wel hebben, is een kopie van Anna Magdalena, gemaakt rond 1727 tot 1731. Het is de belangrijkste bron die er is, en voor de eerste suite noemt de Nederlandse Bachvereniging zelfs alleen haar manuscript. Of ze daarbij van een verloren origineel van mij overschreef, weet niemand.Welke cello bedoelde ik eigenlijk?
Over het instrument zelf bestaat nog altijd twijfel. Ik kan je niet met zekerheid zeggen of ik een gewone cello bedoelde of een instrument dat je met een band aan je schouder hield, een violoncello da spalla. Recent onderzoek neigt naar die tweede mogelijkheid, maar daar blijft het bij: een mogelijkheid. Wat vaststaat, is dat de Prelude voor één cello zonder begeleiding is, en zeker niet voor piano.Een jongen en een oude uitgave
Eeuwen later liep een jongen van dertien, Pablo Casals, een winkel in Barcelona binnen. Hij vond daar een uitgave van mijn suites, bewerkt door Friedrich Grützmacher. Let wel, hij speelde ze toen nog niet in de concertzaal, hij hield alleen een gedrukt boek in zijn handen. Soms begint een grote liefde met een tamelijk gewone vondst in een winkel.Opnemen op zestigjarige leeftijd
Casals nam er de tijd voor, want pas tussen 1936 en 1939 nam hij alle zes de suites op. Hij was toen zestig en de eerste die dat deed. Dat betekent dat mijn muziek decennia na zijn vondst in Barcelona eindelijk als geheel op een opname kwam. Ik vind het mooi dat hij zo lang wachtte tot hij er echt klaar voor was.Een plek in het archief van Amerika
In 2019 koos de Library of Congress de opname van Casals uit voor het National Recording Registry. Zo is mijn Prelude, geschreven voor een hof in K öthen, terechtgekomen in een lijst van opnames die een land wil bewaren. Ik ben geboren in Eisenach in 1685 en overleden in Leipzig in 1750, dus zover reikte mijn blik destijds niet. Toch is het fijn te weten dat een stuk dat met één cello begon, nog steeds zoveel mensen bereikt.---
Zo ben ik aan het einde van mijn verhaal over de Prelude uit de Cello Suite No 1 in G Major gekomen. Vond je het fijn om te lezen hoe deze muziek is ontstaan? Ik hoop dat je de volgende keer dat je die gebroken akkoorden hoort, ook de rustige hofkamer in Köthen een beetje voor je ziet. Het mooie is dat er nog zoveel meer over deze suite te ontdekken valt. Je kunt bijvoorbeeld kijken naar de andere delen van de suite, die na de Prelude komen, of naar de vraag op welk soort cello ik eigenlijk heb gerekend, want daar weet niemand het zeker. Ook de weg die mijn muziek heeft afgelegd voordat jij hem kon horen, is een verhaal op zich. Klik dus gerust op de links hieronder om verder te luisteren en te lezen. Wie weet vind je daar iets waar je nog niet bij stilstond, en dan is deze Prelude weer een beetje nieuw voor je.