Gondelkil dropt bootjestori achter Offenbachs Barcarolle
De backstory

Elfjes in de bossen, geen gondel te bekennen!

Ewa mattie, jij denkt zeker dat ik deze Barcarolle gelijk voor die Venetiaanse gondeliers heb zitten bakken, maar wollah meh, echt nul procent waar, neef! Ik knalde deze melodie al in 1863 op papier als het Chant des elfes, of Komm' zu uns in het Duits, gewoon voor die derde akte van mijn opera Die Rheinnixen, ja toch! Die hele pokoe ging dus eerst over fladderende bos-elfjes in plaats van bootjes, een dikke opdracht van de Hofoper in Wenen, geen grap, tintin! Op 4 februari 1864 klapte die première daar in het Theater am Kärntnertor, maar die show flopte zo hard dat mijn gouden deuntje bijna voor altijd in de kliko was beland, jonguh!

Jicht in m'n botten en strijden tegen de klok!

Spoel effe door naar 1880 in Parijs, gap, want ik zat daar in mijn laatste maanden keihard te zweten op mijn allerlaatste opera, Les contes d'Hoffmann, helemaal lijp! Mijn eigen lichaam pleegde zwaar verraad met zieke, slopende jicht, broer, echt niet normaal hoeveel pijn in die botten terwijl ik als een malle door bleef schrijven, faka dan! Ik wilde dat meesterwerk koste wat het kost afmaken voordat het klaar met me was, dus ik zat daar dag en nacht noten te pompen als een bezeten eindbaas, geen cap! Maar op 5 oktober 1880 begaf mijn hart het door die acute jicht-aanval, ouwe, precies voordat ik de hele orkestratie van die dikke opera zelf kon afronden, zwaar klote!

Ernest de redder en die mysterie-wissel!

Toen ik eenmaal onder de groene zoden lag, sprong die andere Franse componist Ernest Guiraud in de bres om mijn orkestratie van Les contes d'Hoffmann af te tikken, echt een strijder! Die gozer pakte dat oude elfen-deuntje uit Die Rheinnixen, plakte er verse Franse lyrics van Jules Barbier op en doopte die handel om tot de Barcarolle, kaulo slim bedacht! Of ik die hele recycling-stunt zelf nog voor mijn dood had gepland of dat Ernest dat solo heeft lopen fiksen, weet niemand zeker, kil, want in mijn eigen manuscripten uit 1881 staat er niks over! Hoe dan ook, onder de formele titel Belle nuit, ô nuit d'amour werd het opeens de gruwelijkste openings-duet van de Venetiaanse akte, die ze ook wel de Giulietta-akte noemen, lekker bezig!

Schaar erin vlak voor de grote avond!

Op 10 februari 1881 was het eindelijk tijd voor de grote première van Les contes d'Hoffmann in de Opéra-Comique in Parijs, met dirigent Jules Danbé voor het orkest op de bok, dushi! Maar vlak voor opening night kregen die gasten bij de generale repetities zware stress omdat de boel veel te lang duurde, dus ze knipten gewoon de complete Venetiaanse akte eruit, wollah echt schandalig! Geen paniek op de Titanic, want ze vonden mijn Barcarolle veel te lauw om weg te gooien, dus propten ze dat nummer voor de gelegenheid maar tijdelijk in de Antonia-akte, je weet zelf! Zo hoorde het publiek op die eerste avond alsnog die zieke klapper, ook al sloeg die locatie in het verhaal natuurlijk helemaal nergens op zonder die Venetiaanse setting, sahbi!

Geen opusnummer, wel keiharde knaken bij Choudens!

Ik heb zelf trouwens nooit een opusnummer op de Barcarolle of op Les contes d'Hoffmann geplakt, man, want ik had wel andere dingen aan mijn hoofd dan saaie administratie, toch! Gelukkig dropte uitgeverij Choudens daar in Parijs nog in 1881 de eerste vocale en orkestrale partituren op de markt, zodat iedereen thuis ook helemaal los kon gaan op die hits, baas! In die standaard Choudens-partituur staat het duet trouwens geboekt als nummer 13 in D-majeur, en ze hebben er gelijk een getransponeerde versie in F-majeur naast geknald voor de liefhebbers, kassa! Later hebben die slimme koppen Michael Kaye en Jean-Christophe Keck nog kritische edities uitgebracht om alle rommel recht te trekken, echt spitse service voor mijn nalatenschap, vriend!

Sopraan, mezzo en een koor vol in de saus!

Check die opbouw van de track dan, brada, want ik heb die handel strak in een driedelige ABA-vorm gegoten met een instrumentale intro en een lekker naspel aan de achterkant, hoppa! De courtisane Giulietta pakt de solo-sopraan en Hoffmanns maatje Nicklausse knalt erin als mezzosopraan, terwijl er ook nog een heel koor en orkest achter staan te blazen, beest! Soms staat het tempo genoteerd als Allegretto moderato, net hoe de pet staat, zolang die zwierige boot-vibe op de golven maar blijft hangen als een malle, swa! Die twee stemmen glijden zo boterzacht door de bocht dat de New Grove Dictionary of Opera mijn creatie later uitroept tot de allerberoemdste barcarolle ooit geschreven, grote speler!

Zinken in stijl en Elvis op de toer!

Er gaat zelfs een wild verhaal rond over april 1912, toen dat gigantische schip de RMS Titanic naar de zeebodem ging in het ijskoude water, echt bizar, drerrie! Overlevenden beweerden achteraf dat het scheepsorkest mijn Barcarolle stond te spelen terwijl die schuit zonk, al weet geen mens meer zeker welke lijst nummers daar die nacht echt heeft geklonken, vaag verhaal! Wat wel honderd procent vaststaat, gappie, is dat niemand minder dan Elvis Presley in 1960 mijn melodie heeft gejat voor zijn eigen track Tonight Is So Right for Love, gruwelijk! Die boy zong mijn noten gewoon midden in de film G.I. Blues, waardoor mijn negentiende-eeuwse gondel-deuntje ineens keihard door alle Amerikaanse bioscopen knalde, patser!

Italiaanse bioscoop-tranen en eeuwige roem!

En alsof Elvis nog niet dik genoeg was, pakte die Italiaanse filmmaker Roberto Benigni mijn tune in 1997 ook nog eens op voor zijn legendarische film La vita è bella, oftewel Life Is Beautiful, kanjer! In die prent draait mijn Barcarolle overuren als het centrale muzikale motief, waardoor weer een hele nieuwe generatie mensen met tranen in hun ogen naar mijn akkoorden zat te luisteren,kippenvel! Van een geflopte Duitse elfen-opera in Wenen naar een wereldwijde mega-hit in de grootste films aller tijden, wie doet mij dat na in de muziekgeschiedenis, zeg eerlijk! Elke keer als ergens ter wereld iemand over romantiek op het water begint, pompt mijn melodie direct door de speakers, en zo hoort het ook, ciao!