Gouden gedachtenkoor loeren achter Va, pensiero van Verdi
De backstory

Helemaal kapot en klaar met die pokoes, wollah!

Ewa broer, kom hier met die schouder, ik zat in 1840 echt he-le-maal in de put, zwaar depri, geen enkele zin meer om ook maar één noot te droppen, je weet zelf! Mijn twee kleine koters weg, en in juni 1840 ook nog mijn eerste wifey Margherita Barezzi kwijtgeraakt, ouwe, mijn hart was gewoon compleet in duizend stukjes gebroken, tantoe veel pijn! Daarbovenop flopte in september 1840 mijn komische opera Un giorno di regno zo gruwelijk hard dat de hele zaal me uitlachte, echt een dikke L gepakt, neef! Dus ik zweer het je, mattie, ik riep meteen dat ik voor altijd zou kappen met componeren, klaar, finito, zoek het lekker uit met die muziekbende, dacht ik toen!

Die gladde baas van de tent fixt een script in mijn jaszak, gap!

Maar ja, strijder, je kent Bartolomeo Merelli nog niet, de grote eindbaas van het Teatro alla Scala in Milaan, die liet mij echt niet zomaar op de bank rotten, geen schijn van kans! Die leipe Pruisische gozer Otto Nicolai had net zijn neus opgehaald voor een verse tekst van schrijver Temistocle Solera, wat een sukkel, hij wist echt nul komma nul wat voor goud hij liet liggen! Dus Merelli duwt dat boekje voor Nabucodonosor, wat we nu gewoon lekker kort Nabucco noemen, zonder pardon bam in mijn jaszak en schreeuwt dat ik niet zo moet lopen mauwen, bro! Ik sjok nog chagrijnig naar mijn osso, helemaal klaar met die vent zijn gepush, maar die sluwe vos had mooi wel zijn zin gekregen, echt ziek gespeeld van hem!

Vliegend papier op tafel, of loop ik gewoon dik te liegen, neef?

Nou heb ik in 1879 in mijn Autobiographical Sketch een tantoe mooi verhaal opgehangen over die avond, maar die slimme muzieknerds van tegenwoordig geloven er dus helemaal niks van, wollah! Volgens mijn eigen sterke story smeet ik dat script thuis met een rotgang op tafel en viel het precies open op de regel Va, pensiero, sull'ali dorate, pats boem, recht in mijn gezicht, ouwe! Die geleerde gasten roepen nu dat ik dat achteraf een beetje uit mijn duim heb gezogen voor de show, omdat ik dat hele verhaal stiekem al lang had gecheckt, haha, betrapt, gap! Hoe dan ook, mattie, die ene dikke zin bleef zo gruwelijk hard in mijn kop hangen dat ik in 1841 in Milaan toch weer als een bezetene aan het knallen ging op die toetsen!

Heimwee aan het water zonder saai catalogusnummer, bro!

Check die opzet dan, vriend, we zitten in deel drie, scène één van Nabucco, en deze track heeft helemaal geen suf opusnummer of gekke code, gewoon nummer twaalf, Coro di schiavi ebrei, klaar! In het Engels noemen al die gasten het de Chorus of the Hebrew Slaves, omdat een groep Joodse gevangenen daar in Babylon aan de oever van de Eufraat helemaal stukgaat van de heimwee, je weet toch! Mijn tekstschrijver Temistocle Solera heeft daarvoor gewoon Psalm 137, Super flumina Babylonis, gepakt en omgebouwd tot twee vette blokken van acht regels in het Italiaans, puur vuur, neef! Geen ingewikkelde poespas, strijder, maar rauwe emotie over het missen van je eigen hood, zo recht uit het hart dat elke luisteraar direct een brok in zijn keel krijgt, echt bizar!

Fis-groot en een melodie die blijft plakken als secondelijm, ouwe!

Voor de muzikale vibe gooide ik Va, pensiero lekker in de toonsoort Fis-groot en een strakke vierkwartsmaat, dat klinkt meteen zo warm als een vers broodje döner na het stappen, wollah! Het tempo staat op Largo en ik heb er cantabile bij geknald, wat gewoon betekent dat die sopranen, alten, tenoren en bassen moeten zingen alsof hun leven ervan afhangt, boterzacht maar mega intens, broer! Qua opbouw hield ik het super overzichtelijk met een AABA-vorm, een kort instrumentaal introotje vooraf en een klein staartje op het einde, niks geen moeilijke wiskunde, gap! Juist doordat ik die structuur zo simpel hield, neef, vreet die melodie zich binnen drie seconden vast in je hersenpan en krijg je hem er de rest van de week niet meer uit!

De tent afgebroken en een dikke fabel over een toegift, mattie!

Op 9 maart 1842 was het eindelijk zover in het Teatro alla Scala in Milaan, met Eugenio Cavallini op de bok om dat orkest en mijn koor in het gareel te houden, fissa in de tent! Die première ontplofte zo ongekend hard dat mijn carrière in één klap gelanceerd was en ze dat najaar van 1842 gewoon een record van zevenenvijftig keer die show moesten draaien, kassa, ouwe! Mijn vaste uitgever Giovanni Ricordi van Casa Ricordi sprong er in 1842 in Milaan meteen bovenop om die bladmuziek te droppen, want iedereen wilde die pokoe thuis op de piano rammen, bro! Trouwens, mensen lullen vaak dat het publiek die eerste avond schijt had aan het Oostenrijkse verbod en een toegift van Va, pensiero eiste, maar onderzoeker Roger Parker bewees dat ze eigenlijk voor het latere gebedskoor Immenso Jehova klapten, geen grap!

Van operatrack naar de ultieme strijderspokoe voor heel Italië, neef!

Nu denkt iedereen dat die track in 1842 direct als hét politieke lijflied van de Risorgimento werd gezien, maar die status als symbool voor de Italiaanse eenwording groeide pas tientallen jaren later, je weet zelf! Omdat die tekst zo gruwelijk hard schreeuwt om een verloren vaderland, koppelden de mensen dat achteraf massaal aan onze eigen strijd voor één vrij Italië, super logisch toch, strijder? Het ging zelfs zo ver dat allerlei lui telkens weer riepen dat mijn koor gewoon het onofficiële of zelfs het echte nieuwe volkslied van Italië moest worden, wat een eer, wollah! Ik schreef gewoon een dikke hit voor mijn opera, gap, en voor ik het wist had heel het land mijn melodie geclaimd als hun eigen nationale trots, echt lijp hoe dat loopt!

Achtduizend man... eh, achthonderdtwintig zangers voor mijn laatste reis, broer!

Toen ik in januari 1901 eindelijk het loodje legde, ouwe, stonden de mensen tijdens mijn rouwstoet in de straten van Milaan gewoon spontaan uit volle borst Va, pensiero te zingen, kippenvel tot op het bot! En het werd nog gekker, mattie, want een maand later werden mijn tweede vrouw Giuseppina Strepponi en ik opnieuw begraven bij het rusthuis voor muzikanten, de Casa di Riposo per Musicisti, echt onze eigen plek! Voor die gelegenheid trommelde de legendarische dirigent Arturo Toscanini een absurd mega-koor van maar liefst achthonderdtwintig zangers op om mijn meesterwerk nog één keer voor me te knallen, tantoe groots! Stel je die geluidsmuur effe voor, neef, achthonderdtwintig kelen die tegelijk jouw eigen track de hemel in blazen terwijl je in je kist ligt te chillen, beter afscheid bestaat gewoon niet!

Koor-karaoke tegen de gierige overheid in Rome, strijder!

Zelfs meer dan honderd jaar na mijn dood zorgt deze pokoe nog steeds voor dikke rellen in de zaal, check maar wat er op 12 maart 2011 gebeurde in het Teatro dell'Opera di Roma, gap! Dirigent Riccardo Muti stond daar Nabucco te leiden voor het honderdvijftigste jubileum van de Italiaanse eenwording, terwijl de regering net keihard wilde snijden in de centen voor kunst en cultuur, echt schandalig, wollah! Het publiek werd helemaal lijp na Va, pensiero en schreeuwde om een bisnummer, dus Muti draaide zich om en gaf ze niet alleen die toegift, maar liet de hele zaal voluit meezingen als protest, wat een baas! Zie je nou wel, bro, ik begon in 1841 als een gebroken gozer zonder hoop, en nu is mijn track voor eeuwig de dikste meezinger van Italië, bam!