George Gershwin
Componist

Jacob uit de Big Apple

Yo, check, ik ben geboren op 26 september 1898 in New York City, en ik heette gewoon Jacob Gershwine, jonguh, die spelling heb ik later lekker omgegooid tot Gershwin! Mijn ouwelui Moishe en Rose kwamen als immigranten uit het Russische Rijk, mattie, en ik had een bro Ira die teksten schreef, plus Arthur en Frances erbij, wat een drukte in die hut! In 1913 dumpte ik school op mijn vijftiende, breezy, geen zin meer in die banken, wollah! Maar denk niet dat ik een leeghoofd was, gozer, want ik ramde piano bij Charles Hambitzer tot die ouwe in 1918 doodging, en later zat ik nog vier jaar bij Joseph Schillinger, beest!

Swanee en de kassa

In 1919 knalde mijn song 'Swanee', met tekst van Irving Caesar, door heel het land, mijn eerste grote hit, tintin! Ineens kende heel Amerika dat deuntje, bro, lekker bezig, ik kon bijna niet meer over straat zonder gefloten te worden! Het verhaal gaat dat ik in de jaren twintig bij Ravel aanklopte voor lessen, maar die ouwe zei nee, want ik zou slechte Ravel gaan schrijven en mijn gave voor melodie en spontaniteit kwijtraken, wat een afknapper, jonguh! Dus ik dacht: dan blijf ik lekker mezelf, geen gezeur, wollah, en dat was achteraf een kanjer van een keuze!

Tin Pan Alley en Broadway

New York, mattie, dat was mijn blok, mijn speeltuin, mijn alles, ik rook die stad al in mijn slaap! Eerst zat ik op Tin Pan Alley als song plugger voor vijftien dollar per week, dus de hele dag liedjes ramen op de piano om ze te slijten, wat een gehos, gozer! Daarna kwam Broadway, en in 1926 had ik Oh, Kay!, genoemd naar Kay Swift, met wie ik tien jaar een affair had, maar trouwen? Nooit, ouwe, tintin! In 1931 won Of Thee I Sing de Pulitzer Prize for Drama, de eerste musical ooit, bro, maar die prijs ging naar Kaufman, Ryskind en mijn broertje Ira, dus ik stond erbij als een kale kip, au!

Rhapsody in Blue, mijn beest

Rhapsody in Blue, check, dat is het stuk waar iedereen mij van kent, jonguh! Ik begon eraan op 7 januari 1924, en Ferde Grofé fikste de orkestratie voor de band van Whiteman, klaar op 4 februari, dus zeg niet dat ik alles zelf uitschreef, mattie, dat is nepnieuws! Op 12 februari 1924 ging het los in Aeolian Hall in New York, Paul Whiteman voor zijn orkest en ik zelf achter de piano, bij 'An Experiment in Modern Music', wollah, wat een avond! Het kronkelt en swingt als een stad die nooit gaat pitten, gozer, jazz en klassiek in één pot, lekker breezy, en jij hoeft er niks voor te kunnen!

Porgy en de flop

Porgy and Bess, mijn grote ding met DuBose Heyward op het libretto, ging op 30 september 1935 in première in het Colonial Theatre in Boston, bro, ik zweette me kapot! Op 10 oktober ging het door naar het Alvin Theatre op Broadway en draaide 124 keer, maar commercieel was het gewoon een dikke flop, wollah, au au! Mensen kibbelden over hoe African Americans erin werden neergezet, en Virgil Thomson sloeg er keihard op in, die gozer, tintin! Maar geen paniek, ouwe, het kwam later wel goed, want zo'n beest van een stuk blijft niet eeuwig in de hoek staan, jonguh!

Hollywood en die rare geur

Na die flop trok ik naar Hollywood, mattie, en schreef de scores voor Shall We Dance en A Damsel in Distress, plus wat songs voor The Goldwyn Follies, die pas na mijn dood uitkwam, check! Begin 1937 kreeg ik zware koppijn en rook ik brandend rubber, bro, gekke boel, alsof ergens een band in de fik stond! Op 9 juli 1937 klapte ik in elkaar en ze joegen me naar Cedars of Lebanon Hospital in Los Angeles, wollah, geen grap! Dokters haalden een grote hersentumor weg, maar op 11 juli 1937 ging ik dood, 38 jaar jong, jonguh, veel te vroeg, echt een gemene streek!

Nog lang niet klaar

Ik lig begraven op Westchester Hills Cemetery in Hastings-on-Hudson, New York, maar mijn muziek ligt nergens stil, gozer, tintin! 'They Can't Take That Away from Me' kreeg na mijn dood nog een Academy Award nominatie, lekker bezig, ouwe! In 1985 kregen Ira en ik samen de Congressional Gold Medal, kanjers onder elkaar, wollah! Sinds 2007 bestaat de Gershwin Prize for Popular Song voor ons tweeën, en Porgy and Bess kreeg in 1976 met Houston Grand Opera eindelijk de respect die het verdiende, breezy, mattie!

Jouw ticket

Wat ik jou wil geven, bro, is een vette dosis New York in je oren, zonder dat je een stijf pak aan hoeft! Zet Rhapsody in Blue op, jonguh, en laat die melodieën maar over je heen rollen als een taxi die niet stopt, beest! Je hoeft niks te snappen van nootjes en regeltjes, wollah, als je maar lekker meebeweegt en je mond openhangt van de lol! Dus wat doe je, gozer, blijf je hier nog lullen of knal je die muziek aan, check?