Kunst aan de muur bij Mussorgsky's Pictures at an Exhibition
De mooiste momenten
Pictures at an Exhibition
Ik ben Modest Mussorgsky, en ik heet je welkom bij de mooiste momenten uit Pictures at an Exhibition. Je hoort hoe ik na het overlijden van mijn vriend Viktor Hartmann zijn tekeningen en schilderijen omzet in pianomuziek, van een klunzig rennende kabouter tot een indrukwekkende poort. Samen met mijn collega-componisten leer ik je op deze site ook om onze stukken te herkennen zodra je ze hoort, dus probeer het maar eens uit via de Trainer hier .
---
Een wandeling met een mankement
Ik open de hele suite met een wandelmelodie die in vijf tellen begint en bij de herhaling in zes doorloopt, dus mijn pas is net zo ongelijk als die van iemand die bij elk schilderij even blijft staan. Vladimir Stasov zei dat je mij hier zelf door de zaal hoort slenteren, en dat klopt wel: ik ben niet iemand die keurig op de maat langs de lijst met kunstwerken marcheert.
Een heks die de klok rond rent
Ik laat The Hut on Fowl's Legs (Baba Yaga) beginnen met een felle, bijna woedende stormloop in tweekwartsmaat, want een heks verwelkom je niet met een beleefd deuntje. Hartmann tekende het huisje als een klok, dus je hoort grote klokken luiden, en daar heb ik een wervelende achtervolging en de vlucht van de heks in haar vijzel aan toegevoegd, zodat die klok de tijd wel heel hard laat vliegen.
Een poort die nooit piept
Ik sluit de suite af met The Great Gate of Kiev in Es majeur, met de aanwijzing Maestoso, en dat betekent dat je hier niet op je tenen naar binnen komt glippen. Hartmanns ontwerp voor die enorme poort won een wedstrijd maar is nooit gebouwd, dus heb ik hem in klank neergezet, met beiaardachtige toonladders en een plechtig doopgezang uit de Russisch-orthodoxe traditie: een poort die nooit is gebouwd, heeft in elk geval nooit gepiept.
---
Heb je genoten van deze terugblik op de mooiste momenten uit Pictures at an Exhibition? Ik hoop het, want ik heb er zelf met veel plezier doorheen gelopen, van die ongelijke wandelpas tot en met de klokken van het grote poortgebouw. Toch is dit nog maar een deel van het verhaal, want er valt veel meer te ontdekken. Denk aan de schilder Viktor Hartmann, van wie bijna alle tekeningen verloren zijn gegaan, en aan al die andere bewerkingen die later voor orkest, synthesizer en elektrische gitaar zijn gemaakt. Elke keer dat je het stuk opnieuw hoort, luister je een beetje anders, net zoals je in een museum pas bij de tweede ronde de dingen ziet die je de eerste keer miste. Klik gerust op de links hieronder om verder te kijken en te luisteren. Neem er de tijd voor, loop op je eigen tempo en blijf staan waar iets je raakt.
Opname: Musopen (performer not named), Public domain