Wappie op droomvlucht ontleedt Liszts Liebestraum No 3
De backstory

Geen solo piano aan de start, sahbi!

Ewa broer, iedereen flasht altijd dat ik die Liebestraum No 3 gelijk voor solo piano heb lopen bouwen, maar da's dikke cap, geen cent van waar! In 1843 zat ik gewoon zwaar in de studio-modus en fikste ik deze pokoe eerst als een Lied voor zang en piano, genaamd O lieb, so lang du lieben kannst, ouwe! Mensen denken nog steeds dat Liebestraum één losse track is, maar je zit ernaast, mattie, want het is de derde knaller uit mijn bundel Liebesträume, oftewel Drei Notturnos! Dus voordat ik ook maar één toets zonder zanger aanraakte, stond dat ding al kaolo strak op papier als S. 298, je weet zelf!

Janken bij de grafsteen met Freiligrath, neef!

Check die tekst dan, gap, ik pakte dat gedicht O lieb, so lang du lieben kannst van die Duitse poëet Ferdinand Freiligrath, en die gozer kwam echt niet met zoetsappige sprookjes! Niks geen rozige dromen of lieve vlinders, strijder, die man waarschuwt je keihard dat je onvoorwaardelijk moet liefhebben voordat de dood langskomt en je solo bij een graf staat te grienen! Toen Fr. Kistner die eerste vocale versie S. 298/1 in 1847 daar in Leipzig dropte, voelde iedereen gelijk die zware emotie door de speakers knallen, wollah! Echt zieke diepgang voor een dromerige melodie, drerrie, want achter die fluwelen klanken zit gewoon rauwe paniek dat je te laat bent met liefde tonen!

Roddels over mijn ex Marie, faka daarmee?

Natuurlijk gingen die nieuwsgierige bemoeials later lopen fluisteren waarom ik in 1843 nou precies zo'n heftig gedicht over liefde en spijt moest uitkiezen, toch? De straat zegt dat die track sloeg op de breuk tussen mij en gravin Marie d'Agoult, omdat onze relatie toen zwaar in de soep liep, a brada! Maar luister, ik heb zelf nooit ergens zwart-op-wit gedropt of dat echt over haar ging, dus niemand weet die waarheid zeker, tintin! Laat die snitches maar lekker gissen naar mijn privéleven, vriend, zolang die piano en die zanglijn maar gruwelijk hard binnenkomen!

Pensioen van het touren, welkom in Weimar!

Tussen 1847 en 1850 gooide ik het roer compleet om, ouwe, want ik kapte met dat eindeloze rondreizen als die onverslaanbare piano-virtuoos! Ik settelde mezelf lekker rustig in Weimar als Kapellmeister Extraordinaire, puur om te focussen op dirigeren en het schrijven van lijpe nieuwe composities, sahbi! Daar in Weimar pakte ik mijn oude Lied weer op, bouwde een verse versie voor hoge stem en piano als S. 298/2, en zette twee gedichten van Ludwig Uhland erbij, lekker bezig! Van die drie vocale bangers maakte ik toen in één moeite door drie solo piano nocturnes voor S. 541, helemaal zonder zanger, gewoon puur ivoor slopen, jonguh!

Dubbele release bij Kistner in Leipzig, kassa!

In 1850 ging het dak eraf in Leipzig, gap, want mijn uitgever Fr. Kistner knalde zowel die drie vernieuwde liederen als die drie solo piano-versies tegelijk de winkels in! Die eerste solo piano-editie kreeg plaatnummer 1751 mee, en ik liet dat gedicht van Freiligrath gewoon dik bovenaan de bladmuziek printen in plaats van onder de noten, snap je! Zo wist elke pianist gelijk welke zware vibe hij moest pakken zonder dat er iemand doorheen hoefde te zingen, echt meesterlijke zet, broer! En van een officiële eerste concertpremière of wie 'm als eerste op een podium speelde is helemaal niks bekend, neef, want die track veroverde de wereld gewoon via die print uit 1850 en de salons!

Catalogus-chaos met die cijfertjes, wollah!

Als je nu naar mijn lijst met werken zoekt, word je helemaal duizelig van al die boekhouders die nummers op mijn Liebestraum No. 3 in As-groot hebben geplakt, drerrie! Die gozer Humphrey Searle gaf 'm S. 541, No. 3 in zijn lijst, dus zo kent bijna de hele hood deze klapper vandaag de dag, toch? Maar wacht, mattie, Peter Raabe stopte 'm weer onder R. 211 in zijn eigen systeem, alsof één nummer niet al genoeg hoofdpijn gaf! En dan komen Rena Charnin Mueller en Mária Eckhardt ook nog even om de hoek kijken om 'm in LW.A103 te parkeren, echt serieuze administratie voor één zieke nocturne, vriend!

Toonsoorten switchen en vingers breken op de toetsen!

Muzikaal gezien trap ik af in As-groot met Poco allegro, con affetto op het papier, dus je begint helemaal chill en vol gevoel, a brada! Ik heb die opbouw in drie lyrische delen gegoten, een aangepaste driedelige vorm waarbij de passie in het middenstuk compleet ontspoort, geen grap! Daar in het midden moduleer ik keihard door B-groot en E-groot heen voordat ik de boel weer netjes terugstuur naar die vertrouwde As-groot, ouwe! Tussen die drie dromerige stukken door gooi ik twee razendsnelle, virtuoze solo-cadenza's erin waar je vingers zo bizar vlug van moeten bewegen dat je bijna kramp krijgt, strijder!

Nummer drie eet de rest helemaal op, baas!

Het grappigste van die hele bundel Liebesträume is dat mijn No. 3 echt ontplofte qua fame en die eerste twee nocturnes compleet in de schaduw zette, sahbi! Zelfs mijn originele versie met zang werd totaal overklast door dit solo piano-monster, want iedereen en z'n moeder wilde alleen nog maar deze derde horen, jonguh! Door die bizar grote hype noemt de straat dit ene stuk nu gewoon in het enkelvoud Liebestraum of A Dream of Love, terwijl die naam eigenlijk van de hele set van drie komt, neef! Sommige kenners noemen 'm ook nog steeds bij die eerste zin van Freiligrath, O lieb, so lang du lieben kannst, maar hoe je 'm ook roept, deze pokoe blijft één van mijn allergrootste hits ooit!

Hollywood-fame met Bette Davis, geen grap!

Honderd jaar na mijn 1850-release, gewoon midden in 1950, pakte mijn track ineens een dikke filmrol in de bioscoop, mattie! Regisseur Joseph L. Mankiewicz gooide mijn muziek als een terugkerend motief in zijn beroemde film All About Eve, waarin Bette Davis de sterren van de hemel speelt, broer! Elke keer als mijn melodie daar door de scènes zweeft, voel je gelijk weer dat drama dat ik in Weimar al in de noten had gestopt, tintin! Van een duister Duits gedicht uit 1843 naar het grote witte doek met de grootste filmsterren, ik zeg je eerlijk, mijn piano-werkje heeft het kaolo ver geschopt, gap!