Dagdroombro pluist kinderhoekie uit bij Schumanns Träumerei
De backstory

Schoonpa op mijn nek in Leipzig, wajo!

Ewa sahbi, zitten daarzo in Leipzig in 1838, helemaal kapot van de liefdesverdriet om mijn dushi Clara Wieck, echt hayek zwaar! Haar ouweheer Friedrich Wieck die gunning op nul zetten, grote hater spelen en ons uit elkaar houden alsof ik een of andere skere zwerver ben, faka met die man? Geen doekoes van een opdrachtgever of zo voor deze pokoe, nee broer, ik zat gewoon solo op mijn kamer te stressen zonder mijn vrouwtje! Maar toen dropte Clara ineens een lauwe opmerking dat ik soms net een klein kind lijk, en bam, mijn bovenkamer ging meteen vlammen, mattie!

Dertig tracks uit mijn mouw geschud, gek!

Wollah, die opmerking van mijn chick gaf me zulke dikke vleugels dat ik in februari en maart 1838 gewoon rond de dertig korte stukjes achter elkaar heb lopen pompen, tantoe snel! Op 24 februari 1838 knalde ik dit specifieke pareltje eruit en krabbelde gelijk in mijn dagboek dat ik dat kleine dingetje Träumerei had gefikst, gruwelijk toch? Uit die hele berg muziek koos ik de dertien hardste tracks voor mijn bundel Kinderszenen, Op. 15, puur vuur voor op de toetsen, kil! En waar zet ik Träumerei neer dan, drerrie, precies in het midden op nummer zeven als het kloppende hart van die hele tape, geen speld tussen te krijgen!

Geen kleuterklas-deuntje, vergis je niet, neef!

Luister goed, jonguh, veel gasten denken bij die naam gelijk dat ik muziek voor snotneuzen heb zitten bakken, maar dat is echt dikke cap! Later heb ik voor de kleintjes nog wel Album for the Young, Op. 68 in elkaar gedraaid, maar deze bundel is echt andere koek, ouwe! Ik heb zelf nog keihard geroepen dat dit volwassen terugblikken zijn voor grote mensen, beetje wegdromen naar vroeger toen alles nog flex was, snap je? Pas nadat de noten allang op papier stonden plakte ik die naam Träumerei erboven als kleine hint voor de vibe, dus nooit dat ik eerst een verhaaltje had, tintin!

Privé-sessies en dikke stacks bij de drukker!

Van een officiële eerste show in een grote zaal weet helemaal niemand wat af, gabber, want dit waren intieme tracks die ik eerst alleen stiekem met mijn meisje Clara deelde! Begin 1839 gooiden die eindbazen van Breitkopf & Härtel daar in Leipzig de eerste editie op de straat, nog onder de oude schrijfwijze Kinderscenen, lekka bezig! Die hele uitgave ging als warme broodjes over de toonbank, kassa rinkelen, gewoon direct een dikke commerciële klapper van jewelste, swa! Zelfs die grote baas Franz Liszt was helemaal lijp van mijn werk en gaf me volle bak props, dat voelde pas echt als winnen, broeder!

Eén zure hater uit Berlijn op zijn plek gezet!

Natuurlijk heb je altijd weer zo'n azijnpisser ertussen zitten,niffo, en deze keer was dat die criticus Ludwig Rellstab helemaal vanuit Berlijn! Die gozer ging helemaal los op mijn titels en dacht serieus dat ik braaf een plaatje van een dromend kind had zitten natekenen met mijn noten, wat een pannenkoek! Ik heb die man vierkant uitgelachen, want wie denkt er nou dat een meesterwerk zo simpel uit de lucht komt vallen, echt een rare snuiter! Gelukkig trok het publiek zich nul komma niks aan van zijn gezeur en bleef mijn creatie gewoon mijn allerbekendste knaller ooit, hoppa!

Raadsels rond mijn tikkende klokje, faka dan?

Check dit gekke verhaal dan, strijder, ik heb boven dat blad in vierkwartsmaat helemaal geen tekst gezet over hoe snel of traag je moet rammen! Alleen een cijfertje voor de metronoom, kwartnoot is honderd, heb ik erin geknald, en sindsdien maken kenners elkaar helemaal gek van de twijfel! Iedereen speelt die dertig seconden durende droom tegenwoordig supertraag, dus niemand weet zeker of mijn tikker destijds kapot was, wajo! Het verhaal gaat dat latere muzikanten mijn vlotte, stromende tempo gewoon compleet hebben verbouwd voor extra drama, maar wie het weet mag het zeggen, vriend!

Van piano naar strijkers en het witte doek!

Hoewel ik die drie blokken van acht maten puur voor mijn geliefde toetsenbak heb geschreven, ging de hele muziekwereld ermee aan de haal, beest! Ze hebben mijn melodie omgebouwd voor compleet strijkorkest, voor cello met piano en zelfs voor viool met piano, overal klonk die shit ineens! Meer dan honderd jaar later, in 1944, jatten ze de titel gewoon voor een Duitse film over het leven van mij en Clara, dikke eer toch? En drie jaar daarna, in 1947, knalden die gasten in Hollywood mijn deuntje erin als begin- en eindtune van de film Song of Love, wereldwijd beroemd, kanjer!

Koude rillingen in Moskou, geen grap!

Alsof Hollywood nog niet leip genoeg was, maakte die legendarische pianist Vladimir Horowitz er zijn vaste toegift van om de zaal mee af te breken, baas! Toen die meester in 1986 na een eeuwigheid terugkwam naar Moskou voor een concert, speelde hij mijn stuk zo mooi dat iedereen daar stond te janken, ik zweer het je! In Rusland draaien ze mijn rustige klanken trouwens ook tijdens de grote herdenkingen van de Tweede Wereldoorlog, kippenvel over je hele lijf, sahbi! Niet slecht voor een klein stukkie dat ik ooit in mijn eentje voor mijn verboden liefde op papier heb gesmeten, toch, grote vriend?