VIOLIN CONCERTO IN D MAJOR VAN BEETHOVEN
DE MOOISTE MOMENTEN
Violin Concerto in D major, Op. 61
Ik ben Beethoven, en ik neem je graag mee langs de mooiste momenten uit mijn Vioolconcert in D Major. Ben je benieuwd naar die momenten? Ik leid je er stap voor stap doorheen, zodat je hoort waar het stuk zijn rust, zijn warmte en zijn vrolijkheid vindt. Het is een muziekstuk dat ik in 1806 schreef, en dat in het begin niet door iedereen meteen werd begrepen. Het loont dus om er rustig voor te gaan zitten en goed te luisteren. Als we de mooiste momenten samen hebben gehoord, geef ik je daarna nog een paar manieren om het concert verder te ontdekken.
---
Vijf keer kloppen voordat iemand opendoet
Ik begin het eerste deel, het Allegro ma non troppo, niet met de solist maar met de pauken, die heel zachtjes vijf keer tikken alsof iemand voorzichtig aanklopt om te vragen of er al iemand thuis is. Daarna komt eerst het orkest binnen terwijl de solist geduldig moet wachten, en die vijf tikjes blijven het hele deel terugkomen, dat voor een concert uit mijn tijd bovendien ongewoon lang is.
Fluisteren met een demper erop
Ik laat het Larghetto beginnen met strijkers die een demper op hun snaren hebben, en daardoor klinkt het thema alsof iemand het in de kamer naast je zachtjes zit te zingen. De solist speelt dat thema zelf niet maar weeft er sierlijke versieringen omheen, en aan het eind leidt een cadens je meteen het laatste deel in.
Een jachthoorn in een dansje
Ik laat het Rondo: Allegro losgaan in een vrolijke 6/8-maat, met een thema dat klinkt als een jachthoorn die de hele omgeving wakker blaast. De solist krijgt snelle loopjes en twee getokkelde noten en blijft de rest van het deel met het orkest heen en weer praten, als twee buren die over de heg niet uitgepraat raken.
---
Als ik aan dit concert terugdenk, hoor ik vooral hoe zacht het begint en hoe vrolijk het eindigt. Ik schreef het in 1806, en het heeft daarna lang moeten wachten voordat het de plek kreeg die het verdiende. Pas in 1844 kwam het in Londen echt terug bij het publiek, dankzij de jonge Joseph Joachim. Dat vind ik een mooie gedachte: muziek die een tijdje blijft liggen, kan later toch nog helemaal tot leven komen. Vond je het fijn om samen met mij stil te staan bij de mooiste momenten van het Violin Concerto in D Major? Ik hoop dat je nu een paar plekken in dit concert hebt waar je de volgende keer extra goed naar zult luisteren. Er valt namelijk nog veel meer te ontdekken. Denk aan de cadensen die violisten als Joseph Joachim en Fritz Kreisler later hebben geschreven, want zelf schreef ik er geen voor de vioolversie. Denk ook aan de bewerking voor piano en orkest die ik op verzoek van Muzio Clementi zelf maakte. Klik gerust op de links hieronder om verder te luisteren en meer over het Violin Concerto in D Major te lezen. Neem er de tijd voor, want dit concert wordt mooier naarmate je het beter kent.