SYMPHONY NO 1 VAN BRAHMS
DE MOOISTE MOMENTEN
Symphony No. 1 in C minor, Op. 68
Ik ben Brahms, en ik neem je graag mee langs de mooiste momenten uit mijn Symphony No 1. Ongeveer eenentwintig jaar heb ik aan dit werk gesleuteld, omdat ik steeds het gevoel had dat Beethoven als een reus achter me aan liep. Na zo'n lange weg blijven er vanzelf een paar momenten over die ik met trots en een beetje weemoed terugluister. Ben je benieuwd naar de mooiste momenten van Symphony No 1? Ik leid je erdoorheen, zodat je rustig kunt horen waar het om draait. Als we daarmee klaar zijn, laat ik je nog een paar manieren zien om Symphony No 1 verder te ontdekken.
---
Een bonzende klop op de deur
Ik open I. Un poco sostenuto - Allegro met dramatische paukenslagen in c-mineur, een gestaag gebonk dat klinkt alsof er iemand aan de deur staat die niet van plan is weg te gaan. Clara Schumann vond dit begin in 1862 nogal hard, maar ze schreef dat ze er wel aan gewend raakte, en dat klopt: mijn muziek heeft soms even tijd nodig.
Even bijkomen met een kopje thee
Ik laat in II. Andante sostenuto de storm achter me en kom in E-majeur tot rust, bescheiden en intiem, als een kop thee na een stevige wandeling. De houtblazers krijgen mooie solo's, en vlak voor het einde mag de viool nog één keer helemaal alleen schitteren.
Het vriendelijke gezicht
Ik schrijf in III. Un poco allegretto e grazioso een luchtig intermezzo in As-majeur, warm en innemend, zodat jij na twee serieuze delen eindelijk even kunt glimlachen. Luister wel goed, want onder dat vriendelijke gezicht lopen verrassend ingewikkelde ritmes en lijnen door elkaar, een beetje als een gezellig diner waar iedereen tegelijk praat.
De trombones mogen eindelijk meedoen
Ik begin IV. Adagio - Più andante - Allegro non troppo, ma con brio in c-mineur met een trage inleiding waarin een alpenhoorn klinkt, gevolgd door een koraal van de trombones, die in de hele symfonie alleen in dit deel meespelen. Daarna volgt een groots, bijna gezongen thema dat op de Ode aan de Vreugde uit de Negende van Beethoven lijkt, en als iemand me daar later mee plaagde, haalde ik mijn schouders op, want mijn symfonie eindigt tenslotte in een triomfantelijk C-majeur.
---
Ongeveer eenentwintig jaar heb ik over deze symfonie gedaan, dus het voelt voor mij alsof ik je net door een flink stuk van mijn leven heb rondgeleid. Ik bleef zo lang twijfelen omdat ik die reus van Beethoven steeds achter me hoorde lopen. Toch eindigt het stuk in een stralend C-majeur, alsof er na al het zoeken eindelijk een raam wordt opengezet. Heb je genoten van de mooiste momenten uit Symphony No 1? Ik hoop dat er een klank of een moment tussen zat dat bij je blijft hangen. Er valt in deze symfonie nog veel meer te ontdekken, bijvoorbeeld hoe de langzame inleiding van de finale zich opbouwt en hoe het hoorngeluid uit de verte terugkomt. Klik gerust op de links hieronder om verder te luisteren en te lezen over Symphony No 1. Het stuk verandert elke keer een beetje als je het opnieuw hoort, en daarom hoop ik dat je nog vaak terugkomt.