PIANO CONCERTO NO 1 VAN TCHAIKOVSKY
DE MOOISTE MOMENTEN
Piano Concerto No. 1 in B-flat minor, Op. 23
Ik ben Tchaikovsky, en ik wil je graag de beste momenten uit mijn Piano Concerto No 1 laten horen. Ik schreef dit concert in de winter van 1874 op 1875, en als ik er nu op terugkijk, hoor ik er nog steeds de overtuiging van die maanden in. Ben je benieuwd naar de beste momenten van Piano Concerto No 1? Dan leid ik je er rustig doorheen, zodat je precies weet waar je goed moet luisteren. Als we de mooiste momenten samen hebben beluisterd, geef ik je daarna nog een paar manieren om Piano Concerto No 1 verder te ontdekken.
---
De aankondiger die nooit meer terugkomt
Ik open het eerste deel, Allegro non troppo e molto maestoso, met een hoorn die vier noten speelt, gevolgd door grote akkoorden, zo plechtig alsof er een belangrijke gast wordt aangekondigd. Die aankondiging laat ik daarna nooit meer terugkomen, en bovendien begint ze in Des-majeur terwijl het stuk eigenlijk in bes-mineur thuishoort, dus de man verdwijnt voordat iemand weet wie er nu eigenlijk binnenkomt.
Eerst thee, dan een feestje
Ik laat het tweede deel, Andantino semplice, rustig beginnen met een fluit die een zachte melodie speelt, waarna een solo antwoordt, een beetje zoals twee buren die over het hek een praatje maken. Halverwege wordt het ineens vlot en speels, met een snel stuk dat het Franse chanson "Il faut s'amuser, danser et rire" aanhaalt, en die titel zegt eigenlijk al alles.
Ivan krijgt geen pauze
Ik laat het slot, Allegro con fuoco, beginnen met een Oekraïens lied, "Go on, go on Ivan", dat met zoveel vuur wordt gespeeld dat Ivan echt geen tijd heeft om even adem te halen. Daartussendoor laat ik een Russisch volkslied horen, "I'm Coming to the Capital", dat juist teder en zangerig klinkt, en aan het einde zet ik dat thema in een groots en stralend licht.
---
Zo, dat waren de momenten uit mijn Piano Concerto No 1 die ik het liefst met je deel. Als ik er nu op terugkijk, vind ik het bijzonder dat dit werk zijn weg heeft gevonden, want het begin was allesbehalve vriendelijk. Met kerst 1874 liet ik de partituur aan Nikolai Rubinstein zien, en zijn oordeel was zo hard dat ik beloofde geen enkele noot te veranderen. Helemaal gehouden heb ik die belofte niet, want in 1879 en aan het eind van de jaren tachtig heb ik er toch nog aan gewerkt. Rubinstein werd uiteindelijk zelf een echte verdediger van het werk, en dat vind ik misschien wel het mooiste einde van dit verhaal. De eerste uitvoering was trouwens niet in Rusland maar in Boston, in oktober 1875, met Hans von Bülow achter de piano. Heb je ervan genoten dat je de mooiste momenten uit Piano Concerto No 1 hebt ontdekt? Er valt nog veel meer te ontdekken, zoals de volksliederen in het slotdeel, de cadens in het eerste deel en de verschillende versies die van het werk bestaan. Klik gerust op de links hieronder om nog dieper in Piano Concerto No 1 te duiken.