Goulashbeest danst gejatte tune bij Hungarian Dance No 5 van Brahms
De backstory

Crunchen op tour met Ede Reményi, ouwe!

Ewa strijder, begin jaren 1850 ik dus volop hosselen op tour als begeleider van die Hongaarse violist Ede Reményi, kaulo lijpe tijden, broer! Tijdens die shows ik alleen maar dikke melodieën aan het stacken in mijn kop, geen cent op zak maar mijn oren wijd open, je weet zelf, mattie! Die Hongaarse stijl gelijk mijn hele systeem overgenomen, wollah, zo gruwelijk klonk die handel dat ik dacht: hier moet ik sowieso wat mee fiksen, niffo! Zonder die gekke tripjes langs al die zalen had jij nu mooi nooit op mijn Hungarian Dance No 5 kunnen bouncen, echt niet, jonguh!

Tien jaar koken voor de fam, a sahbi!

Tussen 1858 en 1868 ik dus rustig die eerste twee boeken met nummers 1 tot 10 in elkaar aan het sleutelen, gewoon lekker bezig in mijn eigen tempo, dushi! Niks geen stijve opdracht van een rijke tata met poen, nee man, ik schreef die tunes puur voor thuis op de bank om met mijn eigen cirkel van vrienden te viben, tantoe gezellig! Gewoon al die hete klanken die ik met Ede Reményi had gerockt delen met mijn eigen mensen in de huiskamer, faka met dure concertzalen dan, kill! Dat is toch de allerbeste flex die er bestaat, beetje met je gapies muziek maken tot de buren op de muur bonken, sws, neef!

De grote Béla Kéler finesse, wollah!

Maar luister deze plottwist over Hungarian Dance No 5, gappie, want die hoofdmelodie had ik dus gepakt van de csárdás Bártfai emlék van Béla Kéler, oepsie, bro! Ik dacht serieus dat die tune gewoon een anonieme Hongaarse volksmelodie van de straat was, geen cap, blijkt die gozer Béla Kéler gewoon een levende componist en dirigent te zijn, hayek awkward! Of ik dat stiekem al wist toen ik die pokoe dropte weet niemand zeker, het verhaal gaat alle kanten op, maar Ede Reményi en Béla Kéler kwamen wel gelijk heet op me af met beschuldigingen van plagiaat, ouwe! Gelukkig hebben N. Simrock en ik die boel snel gesust door strak uit te leggen dat het puur bewerkingen waren zonder opusnummer, gewoon WoO 1 dus, probleem opgelost, tintin!

Vier handen slopen op één bak, jonguh!

Want ja man, van de 21 Hungarian Dances heb ik alleen nummers 11, 14 en 16 helemaal zelf uit mijn duim gezogen, de rest is allemaal gefikst op basis van bestaande melodieën, check! Voor het origineel van Hungarian Dance No 5 in F-sharp minor had ik trouwens vier handen op één piano nodig, lekker krap tegen elkaar aan beuken op die toetsen, beest! Samen op één bankje zitten zweten en rammen in 2/4 maat, eerst zwaar dramatisch doen, dan ineens vrolijk naar F-sharp major en weer terug, kaulo chaotisch maar zo lekker, strijder! Pas in 1872 dacht ik: laat ik die eerste twee boeken ook effe droppen voor solo piano, voor als je een keer in je eentje zonder mattie de blits wilt maken, ja toch!

Première-feestje met Clara Schumann, kanjer!

De allereerste keer dat we nummers 1 tot 10 live voor publiek lieten knallen was op 1 november 1868 in Haus Beaulieu in Oldenburg, Duitsland, echt een legendarische avond, niffo! Ik zat daar achter die piano met niemand minder dan Clara Schumann naast me, vier handen tegelijk op dat ivoor, wij tweeën die hele tent afgebroken, wollah! Binnen no-time zat heel dat pand in Oldenburg met open mond te kijken hoe wij van traag naar snel schakelden, geen enkele valse noot, puur vuur, a sahbi! Als je met zo'n eindbaas als Clara Schumann die eerste set mag droppen, weet je gelijk dat je goud in handen hebt, echt geen grap, broer!

Kassa rinkelen in Wenen en Berlijn, neef!

Eind jaren 1860 ging mijn leven sowieso als een raket, ouwe, want ik was net bezig om definitief in Wenen te gaan wonen en mijn Ein deutsches Requiem had in 1868 al voor mijn grote doorbraak gezorgd, hoppa! Toen N. Simrock in maart 1869 daar in Berlijn eindelijk Boek 1 van de Ungarische Tänze uitbracht met Hungarian Dance No 5 als dikke afsluiter, ontplofte de boel pas echt door heel Europa, tantoe bizar! Iedereen en zijn moeder wilde die bladmuziek kopen, waardoor deze dansen mijn allergrootste geldmachine ooit werden bij N. Simrock, doekoe binnenstromen als water, gappie! Van blutte boy op tour naar dikke knaken tellen in Wenen dankzij die vijf eerste klappers, je kan mij niks meer maken, dushi!

Geen bijnaam nodig voor deze hit, kill!

Sommige mensen vragen of die 21 Hungarian Dances nog een lauwe bijnaam hebben, maar nee man, die titel zelf zegt al genoeg voor deze collectie, sws! Alleen bij mijn Hungarian Dance No 5 plakt men er nog weleens de naam van die bronmelodie van Béla Kéler aan vast, Bártfai emlék dus, je weet wel, mattie! Vertaal je dat naar het Engels of Duits, dan krijg je Memories of Bártfa of Erinnerung an Bartfeld, klinkt gelijk alsof je op een chique balkonnetje staat te dromen, bro! Maar hoe je het beestje ook noemt op straat, zodra die eerste noten inzetten weet elke ziel op aarde meteen welke banger er aanstaat, geen twijfel mogelijk, jonguh!

Orkest-upgrade door andere boys, strijder!

Veel gasten denken trouwens dat ik zelf die dikke orkestversie van Hungarian Dance No 5 in elkaar heb gedraaid, maar dat is echt dikke onzin, niffo! Ik heb van de hele lijst alleen nummers 1, 3 en 10 zelf voor orkest uitgeschreven, de rest liet ik lekker aan andere handige sleutelaars over, lekker chillen toch, ouwe! Die beroemde orkestversies van nummer 5 zijn namelijk gefikst door Albert Parlow en Martin Schmeling, twee gasten die mijn pianowerk hebben omgebouwd tot een grote symfonische sloopkogel, hayek netjes! En let op, zij hebben die hele track meteen getransponeerd van F-sharp minor naar G minor, en dat vrolijke middenstuk naar G major, zodat die violen in het orkest nog harder konden gillen, wollah!

Scheren op de beat bij Charlie Chaplin, baas!

Zelfs lang nadat ik er niet meer was, bleef die orkestversie van mijn Hungarian Dance No 5 de hele wereld overgaan, tot in de bioscoop aan toe, neef! Moet je die satirische film The Great Dictator uit 1940 van Charlie Chaplin maar eens checken, waarin hij in één lange take zonder knippen een klant in zijn kapperszaak staat te scheren, kaulo grappig! Elke keer als mijn muziek van snelheid wisselt, zie je Charlie Chaplin met dat scheermes precies op de maat meebewegen, klap, zwaai, hoppa op het gezicht van die gast, a sahbi! Dat ik in de jaren 1850 met Ede Reményi wat deuntjes oppikte en dat Charlie Chaplin daar bijna een eeuw later een baard op staat weg te maaien, dat verzin je toch niet, broer!