SYMPHONY NO 5 VAN BEETHOVEN
DE MOOISTE MOMENTEN
Symphony No. 5 in C minor, Op. 67
Ik ben Beethoven, en ik neem je graag mee langs de mooiste momenten uit mijn Symphony No 5. Ben je benieuwd naar die mooiste momenten uit Symphony No 5? Je hebt er geen voorkennis voor nodig, alleen een open oor en een beetje tijd om stil te staan bij wat je hoort. Ik ben er om je er stap voor stap doorheen te leiden, zodat je merkt waar het in deze muziek om draait. Als we alle mooiste momenten hebben gehoord, geef ik je nog een paar manieren om Symphony No 5 zelf verder te ontdekken.
---
Vier noten en een hoop gewacht
Ik begin het Allegro con brio met vier noten die je gegarandeerd kent, drie korte en één lange, en ik laat er rustpunten op staan, dus de hele zaal zit eerst even met ingehouden adem te wachten tot ik doorspeel. Daarna ga ik er in een flink tempo vandoor, want dit is het kortste openingsdeel van al mijn symfonieën, en ik had geen zin om het langer te maken dan nodig.
Eerst de thee, dan de buren
In het Andante con moto laat ik na alle drukte de altviolen en de cello's een vriendelijke melodie zingen in As-majeur, zodat iedereen rustig achterover kan leunen. Net als het gezellig wordt, loopt er een zelfverzekerde mars met trompetten en pauken binnen, als een buurman die zonder te bellen even komt vertellen dat hij ook een mening heeft.
Het ritme komt terug
Ik breng in het Allegro, het scherzo in c-mineur, het ritme van de vier noten terug naar voren, voor het geval iemand dacht dat ik het vergeten was. Aan het eind laat ik het zonder pauze overgaan in de finale, via een lange overgang boven de pauken waarin de spanning stap voor stap oploopt.
Eindelijk zon, en dan nog een toegift
Ik laat het laatste Allegro in C-majeur losbarsten, en voor het eerst in een symfonie spelen piccolo, drie trombones en contrafagot samen mee, alsof ik na al dat donkere eindelijk de gordijnen heb opengegooid. Het scherzo komt nog heel even langs, en daarna volgt een lange coda in Presto die maar niet wil stoppen, want ik vond dat de zaal best wat extra feest verdiende.
---
Zo, dat waren de momenten uit mijn Symphony No 5 die ik het liefst met je deel. Het begint met vier noten en een stilte, en het eindigt in een C-majeur dat na alle stormen aanvoelt als een deur die wijd opengaat. Bij de première van het werk was het publiek nog niet overtuigd, en toch spreken die vier noten nu tot mensen die nog nooit een concertzaal van binnen hebben gezien. Vond je het leuk om de mooiste momenten van Symphony No 5 te ontdekken? Dan heb je nog maar een stukje gehoord, want er valt nog veel meer te ontdekken. Er is nog genoeg te vertellen over hoe ik aan dit werk gewerkt heb, over de mensen aan wie ik het opdroeg en over de verhalen die er later omheen zijn verteld. Klik gerust op de links hieronder om verder te luisteren en te lezen over Symphony No 5. Misschien hoor je die vier noten daarna net even anders dan voorheen.