SYMPHONY NO 9 VAN DVOŘÁK
DE MOOISTE MOMENTEN
Symphony No. 9 in E minor, Op. 95 ("From the New World")
Ik ben Dvořák, en ik ga je de mooiste momenten uit mijn Symfonie No 9 laten horen. Ik schreef dit werk in New York, ver van huis, en toch hoor je er een wereld in die ik daar langzaam leerde kennen. Ben je benieuwd naar de mooiste momenten uit mijn Symfonie No 9? Ik loop met je mee door de vier delen en wijs je aan waar het de moeite waard is om even goed te luisteren. Als we aan het einde zijn gekomen, geef ik je nog een paar manieren om de Symfonie No 9 verder te ontdekken.
---
Eerst even de keel schrapen
Ik begin mijn symfonie heel bescheiden, met een langzaam koraal dat eerst door de strijkers en daarna door de houtblazers wordt gespeeld, alsof het orkest zijn keel schraapt voordat het iets belangrijks zegt. Dan barst er plotseling een hoorn los, laten de pauken een motief van drie noten horen, en daarna komt het Allegro molto, waarin de hoorns het hoofdthema spelen.
Een gast die maar één avond mag komen
Ik laat het Largo beginnen met zachte, plechtige klanken, zodat je rustig kunt gaan zitten voor de melodie die eraan komt. Daarna zet de Engelse hoorn de beroemde melodie in, en kijk ook even naar de tuba, want die speelt in de hele symfonie alleen in dit deel mee, als een gast die maar één avond is uitgenodigd.
De triangel krijgt eindelijk zijn kans
Ik laat het Scherzo beginnen in een Molto vivace, een heel levendig tempo, en je hoort meteen dat er iets te vieren valt. Ik dacht daarbij aan de feestscène uit Hiawatha, waar gedanst wordt, en de triangel, die alleen in dit deel meedoet, mag eindelijk laten horen dat hij ook in het orkest zit.
Wie lang wacht, mag eindelijk klappen
Ik begin de finale met Allegro con fuoco, dat zoiets als 'met vuur' betekent, en dat vuur laat ik opbouwen tot een thema van zes noten dat omhoog en weer omlaag gaat. Daarna brengt een klarinet de tweede melodie, en de bekkens, die alleen in dit deel meespelen, krijgen eindelijk hun beurt, als iemand die de hele avond heeft gewacht om één keer te mogen applaudisseren.
---
Zo, dat waren de mooiste momenten uit mijn Symphony No 9. Heb je ervan genoten om ze samen met mij te beluisteren? Ik schreef deze muziek in New York, ver van huis, en het raakt me nog steeds dat ze zoveel mensen op zoveel plekken bereikt. Neil Armstrong nam in 1969 zelfs een opname van de symfonie mee naar de maan, en daar ben ik nog altijd stil van. Toch hebben we lang niet alles besproken, want er valt in Symphony No 9 nog veel meer te ontdekken. Je kunt bijvoorbeeld op zoek gaan naar de thema's die in het laatste deel op onverwachte momenten terugkomen. Ook de verhalen achter de muziek en de verschillende uitvoeringen zijn het luisteren waard. Klik daarom gerust op de links hieronder om verder te ontdekken. Ik hoop dat je na elke keer luisteren iets nieuws hoort.